Πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησε από το Ogdoo Music Group σε περιορισμένο αριθμό 250 δίσκων βινυλίου, ένας νέος κύκλος τραγουδιών σε μουσική και ερμηνεία Δώρου Δημοσθένους και στίχους της Ελένης Φωτάκη με τίτλο «Είχα φωνή την πήραν τα πουλιά». To 12ιντσο βινύλιο παίζει στο πικάπ στις 45 στροφές, γεγονός που το καθιστά εξαιρετικά συλλεκτικό και σπάνιο.Τα τραγούδια του δίσκου
1) Σε κάποιο κήπο – Συμμετέχει ο μικρός Μιχάλης Δημοσθένους
2) Μαύρα κρίνα
3) Ψέματα λες
4) Είχα φωνή την πήραν τα πουλιά
5) Σαν πεπρωμένο
6) Μιαν αγάπη
7) Του ροδόφυλλου το «ρο» *
*Ένα αγόρι κοιμίζει τη μάνα του – Συμμετέχει ο μικρός Μιχάλης Δημοσθένους
Ο Δώρος Δημοσθένους επιμελήθηκε τις ενορχηστρώσεις (στο 2 μαζί με τον Δημήτρη Λάππα). Έπαιξαν οι μουσικοί: Νεοκλής Νεοφυτίδης (πιάνο), Ντίνος Χατζηιορδάνου (ακορντεόν), Γιώτης Κιουρτσόγλου (μπάσο), Γρηγόρης Συντρίδης (ντραμς), Αχιλλέας Λιαρμακόπουλος (τρομπόνι), Φώτης Μυλωνάς (μαντολίνο, κλαρινέτο), Δημήτρης Λάππας (ακουστική & ηλεκτρική κιθάρα, ηχοληψία στο 2), Μιχάλης Δάρμας (κοντραμπάσο), Αλέξανδρος Κούρος (κρουστά, ντραμς, προγραμματισμός), Αλέξανδρος Δανδουλάκης (ηλεκτρική κιθάρα), Σπύρος Καρτάκης (κιθάρες), Σταύρος Καρτάκης (ενορχήστρωση εγχόρδων, προγραμματισμός), Μάριος Παπούλιας (βιολί), Βαγγέλης Σταθόπουλος (κιθάρες), Αλέξανδρος Χαραλάμπους (τσέλο), Τάκης Βασιλείου (κρουστά), Γιάννης Καραγιαννάκης (τρομπέτα), Κωστής Βαζούρας (κλαρινέτο), Αλέξης Κωτσόπουλος (μεταλόφωνο), Γιάννης Φύσας (φυσαρμόνικα) και ο Δώρος Δημοσθένους (προγραμματισμός στα 1,3,5,6). Οι παιδικές φωνές είναι του Βύρωνα Ιορδανόπουλου, του Νικόλα Παύλου και της Ισιδώρας Θεοδώρου.
Η ηχοληψία έγινε από τον Κώστα Παρίση, τον Γιώργο Καριώτη και τον Αλέξανδρο Χρυσίδη οι μίξεις από τον Κώστα Παρίση και το mastering από τον Κώστα Παρίση και τον Ηλία Λάκκα. Ο σχεδιασμός της έκδοσης έγινε από την Ελένη Άννινου.
Στο σημείωμά του, ο Δώρος Δημοσθένους εξηγεί τα «πώς» και τα «γιατί» αυτής της κυκλοφορίας:
Η συνεργασία μου με την Ελένη Φωτάκη αποτελεί ένα από τα πιο φωτεινά κεφάλαια της καλλιτεχνικής μου πορείας. Είναι καρπός αμοιβαίας εκτίμησης και θαυμασμού. Εικόνες, ήχοι, μουσικές και βιώματα που μιλούσαν στην ψυχή μας, μας έφεραν πολύ κοντά.
Μέσα στους στίχους της Ελένης υπάρχουν ψήγματα αναμνήσεων δικών μου που μετουσίωσε με την αριστοτεχνική της καλλιτεχνική υπόσταση.
Τα τραγούδια μας εμπεριέχουν τις αγωνίες μας απέναντι στην αδυσώπητη ροή του χρόνου, την έλλειψη νοήματος, τις σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης αλλά και την αίσθηση της αγάπης της συγχώρεσης και της ελπίδας για αναγέννηση.
Το υπαρξιακό βάθος αυτών των στίχων συγκλονίζει και δημιουργεί ένα χώρο, όπου ο ακροατής μπορεί να αναλογιστεί τις δικές του σχέσεις, τη ζωή και το πεπρωμένο του.
Ένας δίσκος εσωτερικής αναζήτησης, που γεννάει εικόνες και συναισθήματα μοναδικής έντασης, ένας θησαυρός νοημάτων, έτοιμος να αποκαλυφθεί σε όποιον έχει την ευαισθησία και την διάθεση να τον αγγίξει.
Το σκοτάδι δεν είναι το τέλος αλλά το μέρος ενός κύκλου.
Παρά το γεγονός ότι μπήκε στη δισκογραφία το 1992, συμμετέχοντας στο «Ίνα Τι» του Δημήτρη Λάγιου, αυτός, αν δεν κάνω λάθος, είναι μόλις ο τρίτος, προσωπικός δίσκος του Δώρου Δημοσθένους και ο πρώτος που περιλαμβάνει εξ ολοκλήρου καινούργια τραγούδια, αφού στο «One for the road» που κυκλοφόρησε το 2008 υπήρχαν νέα τραγούδια αλλά και επανεκτελέσεις, ενώ το «Compere» του 2016 περιλάμβανε γνωστά ελληνικά τραγούδια, με νέες «πειραγμένες» ενορχηστρώσεις. Βεβαίως, όλα αυτά τα χρόνια συμμετείχε σε πολλές και σημαντικές δισκογραφικές εργασίες σπουδαίων δημιουργών ή ερμηνευτών.
Χωρίς καμία διάθεση σύγκρισης με τους δυο προηγούμενους ολοκληρωμένους δίσκους του Δώρου Δημοσθένους, θεωρώ πως η καινούργια δουλειά, με αυτό τον θαυμάσιο τίτλο, είναι ότι καλύτερο έχει παρουσιάσει μέχρι σήμερα στη διαδρομή του. Κι επειδή έχει γίνει πολύς λόγος για το πώς ορίζεται το «έντεχνο» τραγούδι, πώς ορίζεται το λαϊκό κλπ κλπ, θεωρώ πως ο δίσκος του Δημοσθένους και της Φωτάκη είναι ο ορισμός του «έντεχνου» τραγουδιού, που πατά σταθερά στα δυνατά «χνάρια» των σπουδαίων δημιουργών του ’60 και του ’70. (Έτσι αντιλαμβάνομαι, τουλάχιστον εγώ, το «έντεχνο» τραγούδι και όχι τόσο, αυτό που συνδέθηκε τα τελευταία χρόνια με τους τραγουδοποιούς).
Όλα τα τραγούδια είναι ξεχωριστά. Όμως, ειδικά το «Νανούρισμα» του αγοριού προς τη μάνα, με το οποίο κλείνει ο δίσκος, το βαλσάκι «Μιαν αγάπη» που προηγείται, το εναρκτήριο «Σε κάποιο κήπο» (με τη καθοριστική συμβολή και στα τρία των παιδικών φωνών), τα «Μαύρα κρίνα» και το «Ψέματα λες», αν κυκλοφορούσαν στα χρόνια του ’70 και του ΄80, νομίζω πως σήμερα θα είχαν μια θέση ανάμεσα στα κλασικά ελληνικά τραγούδια… Και συνθετικά και στιχουργικά… Όσο για τη φωνή του Δώρου Δημοσθένους, αυτή είναι όπως το 1992 που ξεκινούσε με τους ύμνους του Δημήτρη Λάγιου και δεν την… «έχουν πάρει καθόλου τα πουλιά»…
Μπορείτε να ακούσετε όλα τα τραγούδια του δίσκου στο YouTube, ανάμεσα στα οποία κι ένα ατμοσφαιρικό music video του Πάνου Νικολακόπουλου, για το τραγούδι «Σαν πεπρωμένο»…
