Σε μια καθηλωτική ταινία για όσους λατρεύουν το Elvis Presley ο σκηνοθέτης που περίπου 4 χρόνια μετά την βιογραφική ταινία του «Elvis» επιστρέφει στο σινεμά με θέμα πάλι τον “βασιλιά” αξιοποιώντας κυρίως ανέκδοτο υλικό που έφθασε στα χέρια του από την οικογένεια του Elvis και τα αρχεία της Graceland.
Παρακολουθώντας την ταινία διάρκειας 90 λεπτών έχεις την αίσθηση ότι πρόκειται για ιδιωτική προβολή, κάτι που δεν περιγράφεται με λόγια, αλλά με την ατμόσφαιρα μέσα στην αίθουσα σε συνδυασμό αυτό που βλέπεις στην οθόνη.
Ο Elvis αφηγείται κυρίως στιγμές από την καριέρα του ανάμεσα σε συγκλονιστικά στιγμιότυπα και ερμηνείες του από μια απίστευτη βραδιά στο International Hotel στο Λας Βέγκας το 1970 και από την περιοδεία του 1972 στην πιο ώριμη περίοδο του που επακολούθησε του εκπληκτικού come back special το 1968. Η σκηνική παρουσία του είναι όπως ακριβώς την επιθυμούσε από πλευράς επαγγελματικού στησίματος στην σκηνή με μουσικούς, ορχήστρα, χορωδία και συνεργάτες.
«Έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα σε 426 τραγούδια. Θα παίξουμε μόνο 20. Όμως ετοιμάσαμε 100 και αναλόγως με το πρόγραμμα, αν νοιώθω ότι κάνει κοιλιά, ή θέλω κάποιο συγκεκριμένο κομμάτι επιλογή της στιγμής, το παίζουμε αλλάζοντας την σειρά. Πάντα έχω τρακ πριν βγω στην σκηνή. Ξέρω ότι υπάρχουν άνθρωποι που θα με δουν για πρώτη φορά και θέλω να είμαι όπως πρέπει».
Elvis in EPiC
Το περιοδικό «Rolling Stone» έγραψε τότε ότι «Ο Elvis κάνει ότι θέλει το κοινό, κάτι που μόνο ο Mick Jagger το καταφέρνει».
Παράλληλα προβάλλονται και στιγμές από τις πρόβες του για τις εμφανίσεις αυτές, όπου αναδύεται η ευχάριστη ατμόσφαιρα στο στούντιο με τους μουσικούς του καθώς και το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός στοιχεία που τον διέκριναν και επί σκηνής. Όλα αυτά αναμιγνύονται με παλιότερα στιγμιότυπα λίγο πολύ γνωστά ώστε να δέσει το αφήγημα.
Υπάρχουν στιγμές που δεν ξέρεις τι να πρωτοκάνεις, να διαβάζεις τους υπότιτλους με όλα αυτά τα ενδιαφέροντα που λέγονται ή να βλέπεις την εικόνα μην ξεφύγει το παραμικρό.
«Σε κάθε σόου χάνω δύο κιλά, αλλά αυτό έκανα πάντα», εξομολογείται στο τέλος της ταινίας ο Elvis που ταιριάζει πολύ στον σκηνοθέτη Baz Luhrmann ο οποίος κάνει το υλικό ότι θέλει με επιβλητικό αποτέλεσμα όπως έκανε ο Presley ότι ήθελε τη φωνή του.
Προσωπικά πιστεύω ότι έχει γίνει λάθος προμόσιον στην ταινία που έχει υπότιτλο «μια μοναδική συναυλία με τον Elvis» και έτσι διαφημίζεται δίνοντας την εντύπωση ότι θα πας και θα δεις μια συναυλία από την αρχή ως το τέλος, αλλά δεν είναι μια συναυλία, είναι σχεδόν όλος ο Elvis Preseley σε μια ταινία.
