Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Κυριακής 6 Ιουλίου η πρώτη από τις τρεις «συναντήσεις» της Άλκηστης Πρωτοψάλτη με τη Βίκη Μοσχολιού που διοργάνωσε το Κέντρο Πολιτισμού της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας στο πλαίσιο του έβδομου Φεστιβάλ Επταπυργίου. Η δεύτερη συναυλία πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 7 και η τελευταία την Τετάρτη 9 Ιουλίου, ενώ και οι τρεις συναυλίες έχουν γίνει sold out.Την ερμηνεύτρια συνόδευσαν η Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Θεσσαλονίκης υπό τη διεύθυνση του Τάσου Συμεωνίδη και οι μουσικοί: Βαλάντης Καπουρελάκος (κιθάρα, φωνητικά), Πάνος Κοσμίδης (πιάνο), Παναγιώτης Χρηστίδης (μπουζούκι), Γιάννης Κουκουνίτσας (μπουζούκι) και Άγγελος Βαλαβάνης (τύμπανα). Στη συναυλία παραβρέθηκε και παρακολούθησε συγκινημένη και η Ευαγγελία Δομάζου, κόρη της Βίκυς Μοσχολιού και του Μίμη Δομάζου, με τα δυο της εγγόνια.Οι ενορχηστρώσεις του Κωνσταντίνου Δημηνάκη, του Θωμά Κοντογεώργη και του Πάνου Κοσμίδη, έδωσαν άλλη διάσταση στα τραγούδια (ειδικότερα στα πιο λυρικά), χωρίς να αλλοιώσουν τον χαρακτήρα τους. Μοναδική μου παρατήρηση είναι πως, αν τα μπουζούκια «έβγαιναν» με ακουστικό και όχι ηλεκτρικό ήχο (με μικρόφωνο δηλαδή κι όχι καλώδιο), ενδεχομένως ο ήχος τους να ήταν πιο ταιριαστός με τον ήχο της συμφωνικής ορχήστρας.
Όπως έγραψα κι άλλες φορές για παραστάσεις του Φεστιβάλ Επταπυργίου, θεωρώ πως οι συναυλίες αυτές αξίζει να ηχογραφηθούν ή να μαγνητοσκοπηθούν και να κυκλοφορήσουν σε δίσκο ή να μεταδοθούν από την τηλεόραση, ώστε να μείνουν καταγεγραμμένες, πέρα από τη μνήμη όσων τις παρακολούθησαν και τις δημοσιογραφικές καταγραφές. (Κάποιοι λίγοι βέβαια από το κοινό, ζήτησαν τραγούδια όπως το «Διθέσιο», τη «Λάβα» ή τον «Άγγελο», αυτά όμως συμβαίνουν πολύ συχνά σε αφιερωματικές συναυλίες και δεν θα σταματήσουν ποτέ να συμβαίνουν).
Όσο για τις ερμηνείες της Άλκηστης Πρωτοψάλτη, στα εβδομήντα ένα της χρόνια τραγουδά όπως την εποχή που «έβγαινε» στο τραγούδι, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’70, με την «Τετραλογία» του Δήμου Μούτση. Σαν να σταμάτησε ο χρόνος εκεί. Αεικίνητη, όπως πάντα, δεν δίστασε να ρίξει και δυο τρεις βόλτες στο ρυθμό του ζεϊμπέκικου, πάντα μέσα στα όρια του… «τυπικού» μιας συναυλίας με συμφωνική ορχήστρα…
Εκτός όμως από ενορχηστρώσεις και ερμηνείες, ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχαν οι μνήμες από τις συνεργασίες της Άλκηστης με τη Βίκυ Μοσχολιού, όπως τις αφηγήθηκε ανάμεσα σε κάποια τραγούδια…Παρακολουθώντας αυτό το… «best of» με κάποια από τα τραγούδια που σφράγισε με τη φωνή της η Βίκυ Μοσχολιού, σκέφτηκα πως θα μπορούσαν κάλλιστα να γίνουν τρεις (ή και περισσότερες) συναυλίες με διαφορετικά τραγούδια. Το ρεπερτόριο, ειδικότερα της εικοσαετίας 1964 – 1984, είναι ανεξάντλητο. Μέσα σ’αυτό το χρονικό πλαίσιο κινήθηκε και το αφιέρωμα στο Επταπύργιο. Ζαμπέτας, Ξαρχάκος, Καλδάρας, Μούτσης, Σπανός, Μαρκόπουλος, Χατζηνάσιος, Κραουνάκης, τα αρχοντορεμπέτικα που επανήλθαν δυναμικά μέσα από τη φωνή της, αλλά και Άκης Πάνου… Ακούγοντας τα τραγούδια του, αναρωτήθηκα πώς θα ένιωθε άραγε ο Άκης Πάνου, αν άκουγε από κάπου τα τραγούδια του, παιγμένα με συμφωνικό ήχο και στον περίβολο μάλιστα μιας παλιάς φυλακής;
Η συναυλία ολοκληρώθηκε με το θρυλικό «Προσκύνημα» του Σταύρου Ξαρχάκου και του Ιάκωβου Καμπανέλλη, από το «Μεγάλο μας τσίρκο». Ένα τραγούδι που αν και δεν δισκογραφήθηκε ποτέ από τη φωνή της, ήταν από αυτά που, όπως θυμάται σχετικά ο Γιώργος Παπαστεφάνου:
«Μ’ αυτό το “Προσκύνημα”, η Βίκυ σκόρπιζε ρίγη συγκίνησης, όταν το τραγουδούσε στην Πλάκα, στο «Ζυγό» της οδού Κυδαθηναίων, στα μέσα της δεκαετίας του ’70. Τα γεγονότα του Πολυτεχνείου ήταν ακόμα πρόσφατα και η Μεταπολίτευση πολύ φρέσκια επίσης».
1) Η νύχτα (Σταύρος Ξαρχάκος – Νίκος Γκάτσος)
2) Πέρα από τη θάλασσα (Γιάννης Μαρκόπουλος – Ερρίκος Θαλασσινός)
3) Χάθηκε το φεγγάρι (Σταύρος Ξαρχάκος – Βαγγέλης Γκούφας)
4) Δεν κλαίω για τώρα (Άκης Πάνου)
5) Έτσι ειν’η ζωή (Δήμος Μούτσης – Γιάννης Λογοθέτης)
6) Χωρισμός (Γιώργος Ζαμπέτας – Δημήτρης Χριστοδούλου)
7) Αλήτης (Γιώργος Ζαμπέτας – Αλέξανδρος Καγιάντας)
8) Συχνότητα (Σταμάτης Κραουνάκης – Κώστας Τριπολίτης)
9) Η Ρόζα η ναζιάρα (Γιάννης Μαρκόπουλος – Μιχάλης Φακίνος)
10) Νυν και αεί (Σταύρος Ξαρχάκος – Νίκος Γκάτσος)
11) Άνθρωποι μονάχοι (Γιάννης Σπανός – Γιάννης Καλαμίτσης)
12) Θα κλείσω τα μάτια (Άκης Πάνου)
13) Το τραμ το τελευταίο (Μιχάλης Σουγιούλ – Αλέκος Σακελλάριος – Χρήστος Γιαννακόπουλος)
14) Ξενύχτισα στην πόρτα σου (Γιώργος Χατζηνάσιος – Γιώργος Κανελλόπουλος)
15) Άσπρα, κόκκινα, κίτρινα, μπλε (Δήμος Μούτσης – Γιάννης Λογοθέτης)
16) Ο ναύτης (Γιάννης Σπανός – Μάνος Ελευθερίου)
17) Ξημερώματα (Γιώργος Ζαμπέτας – Δημήτρης Χριστοδούλου)
18) Κάτω απ’τη μαρκίζα (Γιάννης Σπανός – Μάνος Ελευθερίου)
19) Το γράμμα και η φωτογραφία (Γιώργος Ζαμπέτας – Αλέξανδρος Καγιάντας)
20) Τα δειλινά (Γιώργος Ζαμπέτας – Χαράλαμπος Βασιλειάδης)
21) Σ’ έβλεπα στα μάτια (Δήμος Μούτσης – Νίκος Γκάτσος)
22) Ο Λευτέρης (Σταύρος Ξαρχάκος – Νίκος Γκάτσος)
23) Δεν ξέρω πόσο σ’ αγαπώ (Απόστολος Καλδάρας – Χρήστος Αργυρόπουλος)
24) Πάει, πάει (Γιώργος Ζαμπέτας – Χαράλαμπος Βασιλειάδης)
25) Ένα τραγούδι απ’ τ’ Άλγέρι (Μπαρμπαριά) (Απόστολος Καλδάρας)
26) Τα τρένα που φύγαν (Σταύρος Ξαρχάκος – Βαγγέλης Γκούφας – Βασίλης Ανδρεόπουλος)
27) Προσκύνημα (Σταύρος Ξαρχάκος – Ιάκωβος Καμπανέλλης)
Φωτογραφίες: Ξανθή Ξαφάκου
Video: Θανάσης Γιώγλου
