Για την επέτειο των 50 χρόνων του θεσμού των Αισχυλείων, παρουσιάζεται στις 31 Αυγούστου στον αρχαιολογικό χώρο της Ελευσίνας, στις 9 το βράδυ το έργο του Άγγελου Σικελιανού «Ο Τελευταίος Ορφικός Διθύραμβος», έργο γραμμένο και το μόνο σκηνοθετημένο από τον ίδιο τον ποιητή, που βασίστηκε στο χαμένο έργο του Αισχύλου «Βασσάρες» με τον τενόρο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής Νικόλα Μαραζιώτη και τους ηθοποιούς Δημήτρη Μαζιώτη, Γρηγόρη Φρέσκο και Άρη Μακρή διανθισμένο από αυθεντικούς Ορφικούς ύμνους σε μετάφραση Ανδρέα Ζούλα και την αρχαία λύρα του Άκη Τσάγκου σε σύνθεση του Νίκου Ξανθούλη. Στο δεύτερο μέρος της παράστασης θα γίνει μια αναφορά στο Προμηθεϊκό πνεύμα μέσα από το Πνευματικό Εμβατήριο του ποιητή με τον Μάριο Φραγκούλη και τη σχέση του με την Ελευσίνα με την Ιερά Οδό που θα ερμηνεύσει η Φιλαρέτη Κομνηνού.
Συμπράττει το Μουσικό Σύνολο Πολιτιστικού Κέντρου «Ο Καύκασος» υπό τη διεύθυνση του Mamuka Inadze.
Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αποσπασματικών Κειμένων υπό την αιγίδα του ΥΠΠΟ θα παρουσιαστεί το έργο που για πρώτη φορά στην ιστορία αποτολμάται μια ανασύνθεση αρχαίου έργου που διασώθηκε αποσπασματικά από τον σπουδαίο ποιητή. Το έργο γραμμένο το 1932 αποτελεί την κατάθεση του Σικελιανού στον αισχύλειο λόγο σαν μια μυστική συνομιλία σε συνδυασμό με Ορφικούς ύμνους.
Στο πρώτο μέρος: Ο Τελευταίος Ορφικός Διθύραμβος
Υμνωδός: ο τενόρος της ΕΛΣ Νικόλας Μαραζιώτης
Ορφέας: Γρηγόρης Φρέσκος
Μύστης: Δημήτρης Μαζιώτης
Κορυφαίος: Άρης Μακρής
Χορός: (αντρικός πολυφωνικός Χορός) Σύλλογος Γεωργιανών υμνωδών Καύκασος
Σολιστ: Μικαέλα Παναγιωτοπούλου (Φλάουτο), Νίκος Ξανθούλης (Αρχαία Λύρα)
Στο δεύτερο μέρος: Πνευματικό Εμβατήριο (απόσπασμα)
Τραγουδιστής: Μάριος Φραγκούλης
Αφήγηση : Φιλαρέτη Κομνηνού
Κοντραμπάσσο Τεό Λαζάρου
Βιολί Γιώργος Παναγιωτόπουλος
Φλάουτο Μικαέλα Παναγιωτοπούλου
Πιάνο σολιστ : Στάθης Σούλης
Ηχος: Δημήτρης Μπουρμπούλης
Σκηνοθεσία: Ηλίας Μαλανδρής
Τα αποσπάσματα του έργου Βασσάρες ανακαλύφθηκαν το 1890 από τους Βρετανούς αρχαιολόγους Γκρένφελ και Χαντ σε ένα μεγάλο νεκροταφείο της Αλεξάνδρειας στην νεκρόπολη Οξύρυγχο και ο μεγάλος ποιητής επιχειρεί για πρώτη φορά παγκόσμια, ανασύνθεση του χαμένου έργου.
Το έργο ζωντανεύει με ιδιαίτερο τρόπο στο κείμενο του Αισχύλου ενσωματώνοντας τον μεγαλειώδη ποιητικό λόγο του Σικελιανού τις τελευταίες συγκινητικές ώρες του Ορφέα, λίγο πριν τον κατακρεουργήσουν οι Μαινάδες στο όρος Παγγαίο. Χρησιμοποιώντας θρακικά έθιμα που αναβιώνουν ως τις μέρες μας, ο ποιητής συντάσσει μια αναγωγή του αρχαίου μύθου ταυτίζοντάς το με την ορθόδοξη θρησκεία και τη σύναξη του μυστικού δείπνου στην οποία ο Χριστός αποχαιρετά τους μαθητές του παραδίδοντάς τους την κληρονομιά της αγάπης και της πίστης στον ένα δημιουργό. Στο έργο, όπως σημειώνει ο Γιώργος Χατζιδάκις, «κυριαρχεί το μεσσιανικό στοιχείο και η προσδοκία ενός καλύτερου κόσμου με τον ευαγγελισμό μιας μεταβολής προς το δικαιότερο και μια οικουμενική συναδέλφωση».
Το έργο γράφτηκε το 1932 και ανέβηκε από τον ίδιο τον Σικελιανό το 1940 κατά μια εκδοχή και κατά μία άλλη το 1938, όμως με την συμμετοχή του Θόδωρου Κρίτα στο ρόλο του Κορυφαίου του Χορού. Το έργο ξαναανέβηκε σε εκδηλώσεις του Εθνικού Θεάτρου με τον Νίκο Τζόγια στο ρόλο του Ορφέα και στο αρχαίο στάδιο των Δελφών το 1997 σε επετειακή παράσταση για τα 70 χρόνια από τις πρώτες Δελφικές εορτές σε σκηνοθεσία του Ηλία Μαλανδρή με τον Μάριο Φραγκούλη κορυφαίο του χορού, χορογραφίες Μαρίας Τσουβαλά σκηνικά και κουστούμια της Ντένης Βαχλιώτη και μουσική του Γιάννη Μαρκόπουλου σε παραγωγή του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών. Το έργο ανέβηκε σε ενιαία παράσταση με το έργο Ο Δαίδαλος Στην Κρήτη με τους Χρίστο Τσάγκα και Όλγα Τουρνάκη στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.
