Ακούγοντας χθες το τέταρτο τραγούδι του David Byrne (Ντέιβιντ Μπέρν) Everybody Laughs που παρουσίασε από το νέο του άλμπουμ στούντιο, Who Is the Sky?, το πρώτο του νέο άλμπουμ από το αναγνωρισμένο και βραβευμένο American Utopia του 2018, μου θύμισε απευθείας το ρυθμό και την αρμονία του «Δεν είμαι αυτός που θες» του Δημήτρη Μητσοτάκη, από την εποχή των Ενδελέχεια! Θα ακούσετε παρακάτω τα δύο αυτά τραγούδια για να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα.
Το Everybody Laughs του Μπερν προορίζεται να είναι το πρώτο σιγνκλ του σόλο άλμπουμ του άλλοτε ιδρυτή των Talking Heads. Το άλμπουμ κυκλοφορεί στις 5 Σεπτεμβρίου από την Matador Records, σε ειδικό βινύλιο κίτρινου χρώματος λεμονιού και σε cd, λίγες μέρες πριν ξεκινήσει η παγκόσμια περιοδεία του 2025-2026.
Η επιστροφή του στο δρόμο με μια ολοκαίνουργια ζωντανή εμφάνιση θα περιλαμβάνει 13 μουσικούς, τραγουδιστές και χορευτές, συμπεριλαμβανομένων μελών του συγκροτήματος American Utopia, οι οποίοι θα είναι όλοι εν κινήσει καθ’ όλη τη διάρκεια του σετ. Η περιοδεία στη Βόρεια Αμερική ξεκινά στις 14 Σεπτεμβρίου, με τις εμφανίσεις στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία να ξεκινούν τον Ιανουάριο του 2026 και τις εμφανίσεις στην Ευρώπη και το Ηνωμένο Βασίλειο τον επόμενο μήνα.
Η παραγωγή του Who Is the Sky? έγινε από τους βραβευμένους με Grammy Kid Harpoon (Harry Styles, Miley Cyrus), ενώ τα 12 τραγούδια του διασκευάστηκαν από τα μέλη του μουσικού συνόλου μουσικής δωματίου Ghost Train Orchestra με έδρα τη Νέα Υόρκη. Το επίσημο βίντεο κλιπ του συναρπαστικού single “Everybody Laughs” είναι προϊόν σκηνοθεσίας του καλλιτέχνη πολυμέσων Gabriel Barcia-Colombo.
Ο Byrne το περιγράφει ως «ένα είδος τραγουδιού λίστας… όπου ξεκινάς με μια υπόθεση και απαριθμείς πολλά πράγματα και μετά ξεφεύγεις από αυτήν».
«Κάποιος που γνωρίζω είπε, “David, χρησιμοποιείς τη λέξη “όλοι” πολύ”. Υποθέτω ότι το κάνω αυτό για να δώσω μια ανθρωπολογική άποψη της ζωής στη Νέα Υόρκη όπως την ξέρουμε”, λέει ο Byrne. «Όλοι ζουν, πεθαίνουν, γελούν, κλαίνε, κοιμούνται και κοιτάζουν το ταβάνι. Όλοι φορούν τα παπούτσια όλων των άλλων, κάτι που δεν κάνουν όλοι, αλλά εγώ το έκανα. Προσπάθησα να τραγουδήσω για αυτά τα πράγματα που θα μπορούσαν να θεωρηθούν αρνητικά με έναν τρόπο που εξισορροπείται από μια αίσθηση ανάτασης από το groove και τη μελωδία, ειδικά στο τέλος, όταν εγώ και ο Άγιος Βικέντιος φωνάζουμε και τραγουδάμε μαζί. Η μουσική μπορεί να το κάνει αυτό – να κρατάει τα αντίθετα ταυτόχρονα. Το συνειδητοποίησα αυτό όταν τραγουδούσα με τη Ρόμπιν νωρίτερα φέτος. Τα τραγούδια της είναι συχνά λυπηρά, αλλά η μουσική είναι χαρούμενη».
Για το τέλος έχουμε φυλάξει το τραγούδι «Δεν είμαι αυτός που θες» του Δημήτρη Μητσοτάκη που είχε επιτυχία και άρεσε στον κόσμο ακριβώς για τον ρυθμό και την αρμόνια του τραγουδιού. Σε πρώτη εκτέλεση είναι από τους Ενδελέχεια στο άλμπουμ του 1999 «Χάρτινες Σαΐτες».
Τα συμπεράσματα δικά σας:
