Πριν γίνει ο Ντέιβιντ Μπόουι του Space Oddity, του Ziggy Stardust και όλων των προσώπων που θα άλλαζαν τη ροκ μυθολογία, ήταν ακόμη ο Davy Jones: ένας νεαρός τραγουδιστής στο Λονδίνο του 1965, με κοστούμι, χτένισμα, blues επιρροές και την αγωνία να βρει τον ήχο και το όνομά του.
Σε εκείνη ακριβώς την περίοδο επιστρέφει το David Bowie: The Shel Talmy Recordings, μια νέα συλλογή που θα κυκλοφορήσει στις 18 Σεπτεμβρίου από την Parlophone και συγκεντρώνει ηχογραφήσεις του Μπόουι από το 1965, πολλές από τις οποίες παραμένουν ακυκλοφόρητες μέχρι σήμερα. Σε ορισμένες από αυτές ακούγεται στην κιθάρα ο Τζίμι Πέιτζ, πριν γίνει μέλος των Yardbirds και πολύ πριν ιδρύσει τους Led Zeppelin.
Το πρώτο τραγούδι που δόθηκε ήδη στη δημοσιότητα είναι το I Want Your Love, ένα bluesy rock’n’roll κομμάτι που δείχνει έναν Μπόουι πολύ διαφορετικό από εκείνον που θα αναγνώριζε αργότερα ο κόσμος. Δεν είναι ακόμη ο καλλιτέχνης της διαστημικής αποξένωσης, του ανδρόγυνου glam ή των διαρκών μεταμορφώσεων. Είναι ένας νεαρός μουσικός μέσα στο ηλεκτρισμένο Λονδίνο των μέσων της δεκαετίας του ’60, κοντά στον ήχο των Beatles, των Small Faces και των Who, προσπαθώντας να χωρέσει στη σκηνή της εποχής πριν την ανατινάξει.
Οι ηχογραφήσεις έγιναν με τον παραγωγό Σελ Τάλμι, μία από τις σημαντικές μορφές της βρετανικής ροκ σκηνής των sixties. Ο Τάλμι είχε συνδεθεί με τραγούδια όπως το You Really Got Me των Kinks και το My Generation των Who, ενώ συνεργαζόταν συχνά με τον τότε session κιθαρίστα Τζίμι Πέιτζ. Στις νέες ηχογραφήσεις συμμετέχει επίσης ο Νίκι Χόπκινς, ο πιανίστας που έπαιξε αργότερα με τους Rolling Stones, τους Beatles, τον Τζεφ Μπεκ και πολλούς ακόμη.
Η συλλογή περιλαμβάνει κομμάτια που ο Μπόουι ηχογράφησε είτε μόνος είτε με τους Manish Boys και τους Lower Third, τα συγκροτήματα με τα οποία δοκίμαζε τότε την τύχη του. Ανάμεσα στα ακυκλοφόρητα τραγούδια βρίσκονται τα Cupid, Leave Her to Me, You Gotta Tell Her, Certain Woman, Today, I Live in Dreams και I Do Believe I Love You, καθώς και το ορχηστρικό Keep Up With the Jones. Ο τίτλος του τελευταίου μοιάζει σήμερα σχεδόν προφητικός: τότε ο Μπόουι ήταν ακόμη ο Ντέιβιντ Τζόουνς, ή Davy/Davie Jones, πριν αλλάξει το όνομά του το 1966 για να μην συγχέεται με τον Davy Jones των Monkees.
Το ενδιαφέρον αυτών των ηχογραφήσεων δεν βρίσκεται στο ότι αποκαλύπτουν έναν πλήρως σχηματισμένο Μπόουι. Αντίθετα, η γοητεία τους είναι ότι δείχνουν έναν καλλιτέχνη πριν από τη μεγάλη του εφεύρεση: πριν βρει το πρόσωπο που θα του επέτρεπε να γίνει πολλά πρόσωπα. Η φωνή, η στάση, η επιθυμία να ξεχωρίσει υπάρχουν ήδη, αλλά ακόμη μέσα σε φόρμες που ανήκουν καθαρά στο Λονδίνο του 1965.
Αυτό κάνει το υλικό πολύτιμο και λίγο παράξενο. Δεν μπορεί να διαβαστεί με τα μέτρα του Low, του Heroes ή του Blackstar. Δεν είναι ο Μπόουι που έχει ήδη καταπιεί το θέατρο, το φύλο, το science fiction, τη soul, την ηλεκτρονική μουσική και την ίδια του τη δημόσια εικόνα. Είναι ένας νέος τραγουδιστής που δοκιμάζει ρυθμούς, μπάντες, producers, ονόματα και πόζες, λίγο πριν καταλάβει ότι το αληθινό του ταλέντο δεν ήταν μόνο να γράφει τραγούδια, αλλά να αλλάζει τους κανόνες του τι μπορεί να είναι ένας pop star.
Ο ίδιος ο Μπόουι δεν αποκήρυξε ποτέ εντελώς αυτή την πρώιμη περίοδο. Το 2000 ξαναγύρισε σε ορισμένα από τα τραγούδια της νεότητάς του με την μπάντα που είχε μαζί του στο Glastonbury, για το άλμπουμ Toy. Το project έμεινε τότε στο συρτάρι και κυκλοφόρησε τελικά το 2021, πέντε χρόνια μετά τον θάνατό του.Play
Δέκα χρόνια μετά τον θάνατο του Μπόουι, κάθε νέα αρχειακή κυκλοφορία κινδυνεύει να μοιάζει με ακόμη ένα κομμάτι της ατελείωτης βιομηχανίας του legacy. Εδώ, όμως, υπάρχει κάτι πιο συγκεκριμένο: όχι ακόμη ένας θρίαμβος του μύθου, αλλά μια ματιά στο εργαστήριο πριν από τον μύθο. Ο Μπόουι πριν γίνει Μπόουι. Ο Davy Jones πριν βρει το όνομα που θα του επέτρεπε να εξαφανίζεται και να επιστρέφει ξανά, κάθε φορά αλλιώς.
