Το Παρίσι φορά ξανά τα καλά του και η μόδα επιστρέφει εκεί όπου ανήκει: στην απόλυτη φαντασία, τη δεξιοτεχνία και το όραμα της haute couture. Σήμερα ξεκινά επίσημα η Εβδομάδα Υψηλής Ραπτικής, η πιο θεατρική και απαιτητική στιγμή του fashion calendar και, όπως κάθε χρόνο, ο οίκος Schiaparelli είναι εκείνος που δίνει το πρώτο, καθοριστικό στίγμα. Στα ηνία βρίσκεται ο Daniel Roseberry που μίλησε για τη νέα collection Fall/Winter ’26 που ονομάζει «To κάλεσμα του κενού».
Θα είμαι ειλικρινής. Η συλλογή της προηγούμενης σεζόν ένιωσα ότι ήταν κάτι σαν ανακάλυψη, ένα νέο σημείο αναφοράς για τον Schiaparelli. «Ωραία», σκέφτηκα, «βρήκα τη φόρμουλα». Έτσι, όταν άρχισα να δουλεύω πάνω σε αυτή τη συλλογή, ήμουν αρκετά σίγουρος: το μόνο που χρειαζόταν ήταν να αναπαράγω τη δημιουργική διαδικασία της προηγούμενης σεζόν. Ήξερα το «πρότυπο» που έπρεπε να ακολουθήσω:
Βήμα 1: Πήγαινε ένα ταξίδι. Άφησε τον εαυτό σου να εμπνευστεί. Βήμα 2: Επισκέψου ένα εμβληματικό αρχιτεκτονικό έργο και ζήσε μια μεταμορφωτική εμπειρία (για αυτή τη σεζόν πήγα στη Βαρκελώνη για να δω το έργο του Γκαουντί). Βήμα 3: Επιστροφή γεμάτος έμπνευση και… ξεκινάμε!
Δεν λειτούργησε έτσι. Προσπαθώντας να ελέγξω τη δημιουργική διαδικασία και αγνοώντας αυτό που οι Γάλλοι αποκαλούν l’appel du vide – «το κάλεσμα του κενού» – δεν καταπίεσα μόνο τον εαυτό μου, αλλά και το ίδιο το έργο. Οι φόρμουλες είναι αντίθετες με τη μαγεία της δημιουργίας, η οποία μπορεί να βρεθεί μόνο μέσα στην απόλυτη παράδοση στο άγνωστο. Μόνο όταν παραδόθηκα στο κενό άρχισα πραγματικά να απολαμβάνω τη δημιουργία αυτής της συλλογής.
Όταν συνειδητοποίησα ότι αναζητούσα συνεχώς μέσα σε αυτή τη διαδικασία, σκέφτηκα ένα ποίημα του Ράινερ Μαρία Ρίλκε από το 1922 για το μυστήριο, την πίστη και το άγνωστο, με τίτλο «Εσύ, Σκοτάδι»: μου θύμισε ότι, ενώ μιλάμε για την υψηλή ραπτική ως κάτι που πρέπει να κατακτηθεί, δεν σκεφτόμαστε πραγματικά τι σημαίνει αληθινή κατάκτηση. Ίσως αυτό να είναι το βαθύτερο μάθημα που άφησε η Elsa σε αυτόν τον οίκο: όχι ένα λεξιλόγιο συμβόλων, αλλά την άδεια να πιστέψουμε ότι το ίδιο το αδύνατο μπορεί να γίνει δημιουργική μέθοδος. Οι στιγμές που η βεβαιότητα εξαφανίζεται είναι συχνά εκείνες όπου κάτι πραγματικά νέο γίνεται δυνατό. Οπότε εδώ είμαστε. Πάρτε το χέρι μου: και πηδήξτε μαζί μου στη μακαριότητα – του κενού».
Από νωρίς το πρωί, η πόλη γεμίζει με διεθνείς σταρ, fashion icons και εκλεκτούς καλεσμένους του οίκου, που καταφθάνουν στο Παρίσι για να παρακολουθήσουν το πολυαναμενόμενο show. Φωτογραφικοί φακοί, λιμουζίνες, haute couture σύνολα και statement αξεσουάρ συνθέτουν το σκηνικό μιας ημέρας που δεν αφορά απλώς τη μόδα, αλλά την ίδια της την ιστορία.
Ο Schiaparelli, πιστός στον ρόλο του ως opener της Υψηλής Ραπτικής, ανεβάζει πρώτος την αυλαία και θέτει τον τόνο: σουρεαλισμός, ένταση, υπερβολή και τέχνη που ξεπερνά το ένδυμα. Το front row γίνεται ήδη αντικείμενο συζήτησης, με τις διάσημες καλεσμένες να κλέβουν τις εντυπώσεις πριν καν ξεκινήσει το show. Επίτιμος καλεσμένος ο Bad Bunny που παρακολούθησε από την πρώτη σειρά μαζί με την Emma Corrin τις δημιουργίες του Roseberry.
Εμείς είμαστε εδώ για να σας μεταφέρουμε όλο το ρεπορτάζ: τις αφίξεις, τα looks, τις πρώτες αντιδράσεις και — φυσικά — τις παρουσίες που ξεχώρισαν από την πρώτη στιγμή.
O Benito εμφανίστηκε με κοστούμι σε butter cream απόχρωση, γραβάτα-πλεξούδα και μαύρες cowboy boots. Το σύνολο είναι διακοσμημένο με bespoke κουμπιά bijoux και καρφίτσες στο πέτο, που φέρουν τα χαρακτηριστικά σύμβολα του Οίκου, το Keyhole και το Eye.
Η Emma Corrin με δημιουργία, σε έντονη απόχρωση και διακοσμημένη με φτερά που ξεχώριζε για τις τρισδιάστατες λεπτομέρειες που παρέπεμπαν σε ράμφη και νύχια, τα οποία προεξείχαν από το μπροστινό και το πίσω μέρος του σακακιού, ενώ ο υπερμεγέθης γιακάς ενίσχυε ακόμη περισσότερο τη δραματική αισθητική του.
Marisa Berenson: Με μαύρη δημιουργία με ουρά και μια αλυσίδα να την κρατά στα χέρια σαν pet.
Chiara Ferragni: Φοράει ένα εμβληματικό φόρεμα, σήμα- κατατεθέν του οίκου και το συνδυάζει με τα θρυλικά eye σκουλαρίκια.
Tο «κάλεσμα του κενού», είναι εκείνη η σύντομη, αιχμηρή και δυσάρεστη νοητική αναλαμπή που εμφανίζεται μπροστά σε ένα γκρεμό, σε ένα μπαλκόνι, στο μετρό, στο τιμόνι: κι αν πηδούσα; κι αν έστριβα απότομα; Δεν ταυτίζεται με μια πραγματική επιθυμία θανάτου ή αυτοτραυματισμού. Είναι περισσότερο μια ζάλη της φαντασίας: το μυαλό κοιτάζει το όριο και μετρά, με μια σχεδόν σκληρή κομψότητα, πόσο λεπτή είναι η απόσταση ανάμεσα στον έλεγχο και την πτώση.
O Daniel Roseberry το μετατρέπει σε δημιουργική μέθοδο. Όχι το ρομαντικό κενό με ομίχλες και βιολιά. Ένα πιο «λειτουργικό» κενό: εγκατάλειψη της φόρμουλας, παύση της ανάγκης να τιθασευτεί κάθε σύμβολο, αφήνεται στο λάθος και μπαίνει στο ατελιέ σαν παράξενο ζώο.
Το σακάκι Schiaparelli παύει να μένει υπάκουο στην ντουλάπα και γίνεται αξεσουάρ, στολίδι, κινητό λείψανο. Το υπερρεαλιστικό μπούστο είναι σμιλεμένο, χυμένο σε σιλικόνη, βαμμένο σε γαλακτερό γαλάζιο. Οι φούστες ανθίζουν με κορόλες φτιαγμένες από ελαστικά καλσόν τεντωμένα πάνω σε μεταλλικά σύρματα και πέρλες, τα χρώματα γλιστρούν από το γαλάζιο του κυανού λουλουδιού σε μια καραμελέ απόχρωση από παραμύθι που έχει χαλάσει.
Η υψηλή ραπτική εδώ δεν αναζητά υλικά ευγενή από τη γέννησή τους. Τα εξετάζει με την ψυχρότητα ενός κομψού εντομολόγου. Λάτεξ, σιλικόνη, χυτά χρώματα, ελαφριά κρινολίνα, αληθινά λουλούδια, λέπια ψαριών, κορδέλες, πλοκάμια σε κίνηση: το ενδυματολογικό λεξιλόγιο γίνεται ενυδρείο, λειψανοθήκη, καρτούν με σπλάχνα.
Στα κοσμήματα επανεμφανίζονται χρυσά κοχύλια, ροζ πορσελάνη, σκουλαρίκια-χταπόδια, ανεμώνες από σιλικόνη· το The Bubble, ένα αλλόκοτο παπούτσι καλυμμένο με «θήκη», μοιάζει να έχει έρθει από έναν πλανήτη όπου οι δούκισσες γλιστρούν με χάρη, τυλιγμένες σε συνδυασμούς από συνθετικά και φυσικά άνθη, λέπια, εξωτικές τσάντες και μεταλλαγμένα σακάκια.
Η υψηλή ραπτική στο Schiaparelli ανησυχεί και σαγηνεύει ταυτόχρονα. Δεν πέφτει στο κενό – γέρνει προς αυτό. Και ακριβώς εκεί, στο όριο βρίσκεται το πραγματικό ενδιαφέρον.
ΠΗΓΗ: tlife.gr
