Του Τάσου Τατάρογλου – Τρεις μήνες συμπληρώνονται από την ημέρα που η πολιτική βία έπαψε να είναι θεωρητική απειλή και έγινε οδυνηρή πραγματικότητα. Μια Δημοκρατική βουλευτίνα στις ΗΠΑ πέφτει νεκρή, δολοφονημένη ψυχρά μαζί με τον σύζυγό της μέσα στην ασφάλεια της ίδιας της της εστίας. Ο δράστης; Ένας τραμπικός ακροδεξιός, ποτισμένος από τη ρητορική του μίσους που σαρώνει το διαδίκτυο και τις συγκεντρώσεις. Η επίθεση, όμως, δεν σταμάτησε εκεί. Το τυφλό μένος στράφηκε και κατά του Δημοκρατικού πολιτικού Τζον Χόφμαν και της συζύγου του, οι οποίοι τραυματίστηκαν σοβαρότατα, φέροντας πάνω τους τα σημάδια μιας κοινωνίας που βράζει κάτω από την επιφάνεια.
Σε κάθε ευνομούμενη πολιτεία, ένα τέτοιο γεγονός θα αποτελούσε σημείο καμπής. Θα περιμέναμε μια βαθιά ενδοσκόπηση, μια ειλικρινή καταδίκη των ιδεολογικών ριζών που όπλισαν το χέρι του δράστη. Αντίθετα, η δήλωση του Ντόναλντ Τραμπ κινήθηκε στα γνώριμα μονοπάτια της γενικευμένης ευχολογίας:
«Μια τέτοια τρομακτική πράξη δεν μπορεί να γίνει ανεκτή στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Θεός να ευλογεί τον σπουδαίο λαό της Μινεσότα, ένα πραγματικά υπέροχο μέρος!»
Αυτές οι λέξεις, αν και ηχηρές, παραμένουν κενές περιεχομένου. Είναι μια δήλωση που «στρογγυλεύει» τις γωνίες για να μην ακουμπήσει την ουσία. Στο κείμενο της δήλωσης δεν θα βρει κανείς τις φράσεις «δεξιός ριζοσπαστισμός» ή «ακροδεξιοί δολοφόνοι». Δεν υπάρχει καμία αναφορά στα κίνητρα, καμία παραδοχή για την τοξικότητα που καλλιεργείται συστηματικά στους κόλπους της παράταξής του.
Είναι η στρατηγική της αποστασιοποίησης μέσω της ευγένειας. Όταν το αίμα λερώνει το πολιτικό σκηνικό, οι υπεύθυνοι επιλέγουν να μιλούν για «υπέροχα μέρη» και «ευλογημένους λαούς», αποφεύγοντας όπως ο διάβολος το λιβάνι την παραδοχή πως πρόκειται για ένα βαθύτατα πολιτικό έγκλημα. Ούτε μέτρα ανακοινώθηκαν, ούτε η λέξη «εμφύλιος» —που τόσο εύκολα εκτοξεύεται σε άλλες περιπτώσεις— ακούστηκε.
Τίποτα. Μια απέραντη, εκκωφαντική σιωπή πάνω από τα αίτια. Η βία βαφτίζεται «τρομακτική πράξη», λες και είναι ένα τυχαίο φυσικό φαινόμενο και όχι το αποτέλεσμα μιας συγκεκριμένης πολιτικής κατήχησης. Η ιστορία γράφεται με το αίμα των θυμάτων, αλλά δυστυχώς, η πολιτική ηγεσία επιλέγει να τη διαβάζει με κλειστά μάτια, αρκούμενη σε ευχολόγια που λήγουν πριν καν στεγνώσει το μελάνι τους.
