Σε μια παμπόνηρη στροφή της μοίρας, ο θρυλικός Giorgio Armani, που κυριάρχησε στη μόδα του Μιλάνου για μισό αιώνα και έλεγχε κάθε πτυχή του αυτοκρατορικού του οίκου μέχρι τον θάνατό του, κατάφερε να σκηνοθετήσει ο ίδιος την τελετή αποχαιρετισμού του.
Ο Armani πέρασε τους τελευταίους μήνες της ζωής του σχεδιάζοντας τον εορτασμό των 50 χρόνων της μάρκας του με μια επίδειξη μόδας στη ρομαντική αυλή της Πινακοθήκης της Μπρέρα στο κέντρο του Μιλάνου, όπου μόλις άνοιξε μια έκθεση αφιερωμένη στον Ιταλό σχεδιαστή.
Οι προσκλήσεις για τη βραδιά της 28ης Σεπτεμβρίου είχαν ήδη σταλεί πριν από το θάνατό του νωρίτερα αυτό το μήνα.
Η επέτειος μετατράπηκε σε αντίο
Η υπερπαραγωγή του Armani πραγματοποιήθηκε, πιο θλιβερή αλλά και πιο μεγαλοπρεπής και θεαματική από ό,τι είχε προγραμματίσει ο ίδιος.
Στις προσκλήσεις αναφερόταν ότι η ενδυμασία θα ήταν επίσημη, ενώ μαζί με αυτές διανεμήθηκε και ένα μπλουζάκι με ασπρόμαυρη φωτογραφία του νεαρού Armani. Αρκετοί καλεσμένοι φόρεσαν το μπλουζάκι κάτω από το σμόκιν τους.
Στην πρώτη σειρά, η Λoρίν Χάτον, ντυμένη με λευκό κοστούμι, καθόταν δίπλα στην Κέιτ Μπλάνσετ και τον ασπρομάλλη Ρίτσαρντ Γκιρ, ο οποίος με τα outfit από τον Armani στην ταινία American Gigolo, του 1980, απογείωσε την εικόνα του και έκανε διάσημο τον Ιταλό σχεδιαστή στα πέρατα του κόσμου.
Τα αγαπημένα μοντέλα του Armani από όλες τις εποχές, συμπεριλαμβανομένης της Τζίνα Ντι Μπερνάρντο, που πρωταγωνίστησε στις πρώτες διαφημιστικές καμπάνιες, περπατούσαν αργά πάνω στην πασαρέλα ενώ ένας πιανίστας έπαιζε ζωντανά
Μπρέρα και Παντελερία
«Έπρεπε να είμαι εδώ για εκείνον», είπε ο σχεδιαστής Paul Smith. «Ήταν ένας λαμπρός άνθρωπος, αλλά και προσγειωμένος, όπως εγώ. Την πρώτη φορά που τον συνάντησα, σκούπιζε το δρόμο έξω από το κατάστημά του. Αν το σκεφτείτε, ήταν πιθανώς ο πρώτος που φόρεσε μακό κάτω από κοστούμι. Τώρα το κάνουν όλοι».
Η τελευταία συλλογή στην οποία εργάστηκε ο Armani ήταν, όπως αρμόζει, μια ασυνήθιστα προσωπική και συναισθηματική υπόθεση.
Τα ρούχα ήταν μια ερωτική επιστολή προς δύο από τα αγαπημένα μέρη στον κόσμο του Armani: την ιστορική συνοικία Μπρέρα της πόλης όπου ζούσε και εργαζόταν και το νησί Παντελερία, όπου είχε ένα εξοχικό.
Υπήρχε η χαρακτηριστική απαλή και δυναμική ραπτική, σε ένα σακάκι με διπλή σειρά κουμπιών και φαρδιά παντελόνια, άνετα φορέματα στο έντονο μπλε της Μεσογείου από ελαφριά οργάντζα για να αγγίζει το αεράκι του νησιού.
Τα αγαπημένα μοντέλα του Armani από όλες τις εποχές, συμπεριλαμβανομένης της Τζίνα Ντι Μπερνάρντο, που πρωταγωνίστησε στις πρώτες διαφημιστικές καμπάνιες, περπατούσαν αργά πάνω στην πασαρέλα ενώ ένας πιανίστας έπαιζε ζωντανά.
Στις προσκλήσεις αναφερόταν ότι η ενδυμασία θα ήταν επίσημη, ενώ μαζί με αυτές διανεμήθηκε και ένα μπλουζάκι με ασπρόμαυρη φωτογραφία του νεαρού Armani. Αρκετοί καλεσμένοι φόρεσαν το μπλουζάκι κάτω από το σμόκιν τους
Ριζότο αντί για πάρτι
Η μόνη μεταθανάτια αλλαγή που έκανε η ομάδα του Armani ήταν η μείωση της κλίμακας του πάρτι μετά την επίδειξη.
Αντί για πίστα, υπήρχαν κομψά μπολ με ριζότο και μια ξενάγηση στην «Milano: Per Amore», την πρώτη έκθεση μόδας που πραγματοποιήθηκε στην Pinacoteca di Brera, η οποία παρουσιάζει 120 «αριστουργήματα» του Armani, σύμφωνα με τα λόγια του διευθυντή της γκαλερί, Angelo Crespi, ανάμεσα στα έργα των Caravaggio και Raphael, τοποθετημένα έτσι ώστε να βρίσκονται σε διάλογο με την τέχνη.
Μια πλούσια ντυμένη με πτυχώσεις μπλε του μεσονυκτίου φούστα και κορμάκι, που φόρεσε η Ζιλιέτ Μπινός στο φεστιβάλ κινηματογράφου των Καννών το 2016, συνδυάστηκε με μια Madona του Τζοβάνι Μπελίνι, στην οποία φοράει ένα ρούχο του ίδιου μπλε.
Και τώρα χωρίς αυτόν
Η προσοχή στρέφεται τώρα στο μέλλον της αυτοκρατορίας του Armani. Ο σχεδιαστής άφησε ακριβείς οδηγίες στους κληρονόμους του, δηλώνοντας όχι μόνο ότι πρέπει να επιδιώξουν την πώληση της μάρκας, αλλά και καθορίζοντας τους προτιμώμενους αγοραστές, όπως ο γαλλικός γίγαντας πολυτελείας LVMH, η L’Oréal, με την οποία ο Armani συνεργάστηκε σε μάρκες ομορφιάς, και η εταιρεία γυαλιών EssilorLuxottica.
Βραχυπρόθεσμα, η εταιρεία θα διοικείται από την οικογένειά του και τον συνεργάτη και δεξί του χέρι, Leo Dell’Orco.
