Γιγαντιαίες διαστάσεις, που ξεπερνούν κατά πολύ τα ισπανικά σύνορα, έχει λάβει η πολιτική καταιγίδα που ξέσπασε την Πέμπτη με τη μαζική έξοδο περίπου 50.000 Μαροκινών μεταναστών στη Θέουτα, το ισπανικό αποικιακό «προγεφύρωμα» στη Βόρεια Αφρική.
Σύμφωνα με τις επίσημες χτεσινοβραδινές ανακοινώσεις, οι νεκροί συνάνθρωποί μας είναι τουλάχιστον 72, οι περισσότεροι από πνιγμό, την ώρα που στη συντριπτική τους πλειονότητα -πάνω από 48.000- όσοι πέρασαν στη Θέουτα έχουν ήδη υποχρεωθεί να επιστρέψουν δήθεν «οικειοθελώς» στο Μαρόκο.
Πάντως οι έρευνες συνεχίζονται και μόνον χτες ανασύρθηκαν ακόμα πέντε σοροί από τις ακτές, ενώ αστυνομικές πηγές εκτιμούν ότι ο τελικός απολογισμός της τραγωδίας θα ξεπεράσει τους 100.
Η κατά τα άλλα «φιλομεταναστευτική», αλλά μόνο σε σύγκριση με τους μαυρόψυχους εταίρους της στο δολοφονικό «φρούριο Ευρώπη», κυβέρνηση Σάντσεθ, έχοντας δεχτεί σφοδρή κριτική για τον τρόπο που αντιμετώπισε την κρίση, αντέδρασε σπασμωδικά στη μαζική έξοδο, αποστέλλοντας εκατοντάδες στρατιωτικούς στα δύο αφρικανικά της απομεινάρια από την αυτοκρατορική, αποικιοκρατική της εποχή.
Και ήδη εγκαθιστά πλωτό φράγμα μήκους 500 μέτρων και ύψους 30 έως 70 εκατοστών πάνω από την επιφάνεια του νερού στον –φονικό, όπως αποδείχτηκε ξανά την Πέμπτη- κυματοθραύστη του Ταραχάλ, παρά τις προειδοποιήσεις ότι αυτό θα οδηγήσει σε νέες ανθρώπινες απώλειες.
Παράλληλα, επέλεξε να κατηγορήσει τα «κυκλώματα διακινητών» για την οργανωμένη έξοδο των μεταναστών, παρά τις σαφέστατες ενδείξεις ότι η Ραμπάτ εμπλέκεται ενεργά στα τραγικά γεγονότα, όπως είχε συμβεί και σε αντίστοιχες περιπτώσεις το 2021-22.
Είναι γνωστό άλλωστε πως το Μαρόκο, όπως αντίστοιχα και η Τουρκία στην ανατολική Μεσόγειο, συχνά χρησιμοποιεί το μεταναστευτικό ζήτημα για να πετύχει παραχωρήσεις από την Ισπανία στις διάφορες διαμάχες τους, με κυριότερη αυτή του «στάτους» της Δυτικής Σαχάρας, που παλεύει εδώ και δεκαετίες για την ανεξαρτησία της, αλλά τελικά «προδόθηκε» από τον Σάντσεθ.
Όπως είναι γνωστό ότι το απολυταρχικό καθεστώς του Μαρόκου διατηρεί άριστες… πελατειακές σχέσεις τόσο με τις ΗΠΑ όσο και με τη γενοκτονική ισραηλινή κυβέρνηση Νετανιάχου, με την οποία μάλιστα έχει υπογράψει και τις επάρατες «Συνθήκες του Αβραάμ»: ενώ η ισπανο-μαροκινή κόντρα είναι πολύ παλιότερη, Ουάσινγκτον και Τελ Αβίβ έχουν τα τελευταία χρόνια βάλει στο στόχαστρο την «ανυπάκουη» ισπανική κυβέρνηση για τη στάση της απέναντι στο μακελειό της Γάζας, αλλά και την άρνησή της να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις Τραμπ για συμμετοχή στον πόλεμο με το Ιράν και αύξηση των στρατιωτικών δαπανών στο 5% του ΑΕΠ.
Τι πιο βολικό, λοιπόν, από μια οργανωμένη απόπειρα αποσταθεροποίησης του Πέδρο Σάντσεθ, λίγες εβδομάδες μετά τη γενναία απόφαση για νομιμοποίηση του περίπου μισού εκατομμυρίου μεταναστών χωρίς χαρτιά, αλλά και την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου που απαγορεύει τα αυτόματα push-back όσων μεταναστών μπαίνουν στην Ισπανία διά θαλάσσης;
Όμως δεν είναι μόνον οι Τραμπ και Νετανιάχου που θέλουν το κεφάλι του Σάντσεθ επί πίνακι. Τους σιγοντάρουν και οι «πρόθυμοι» Ευρωπαίοι, καθώς 22 κράτη-μέλη έσπευσαν να μαχαιρώσουν πισώπλατα τη Μαδρίτη, υπογράφοντας επιστολή με την οποία ζητούν «συντονισμένη δράση» για την προστασία των εξωτερικών συνόρων.
Η ιρλανδική προεδρία συγκάλεσε μάλιστα έκτακτη τηλεδιάσκεψη των υπουργών Εσωτερικών την Τρίτη, προκειμένου να συζητηθεί η νέα κρίση – και ο Ισπανός πρωθυπουργός είναι με το δίκιο του έξαλλος με τους άσπονδους εταίρους του, που αναπαράγουν άκριτα τη μισαλλόδοξη, ρατσιστική, αντιμεταναστευτική ρητορική του Τραμπ, της Μελόνι και σύσσωμης της ακροδεξιάς «Μαύρης Διεθνούς», που τρίβουν τα χέρια τους με τις εικόνες των αδικοπνιγμένων «εισβολέων»…
πηγή: efysn.gr
