Ο Μπαντ Μπάνι βρίσκεται αντιμέτωπος με δύο αγωγές για γυναικείες φωνές που ακούγονται σε τραγούδια του, σε μια υπόθεση που ξεπερνά το συνηθισμένο πλαίσιο μιας διαμάχης ανάμεσα σε έναν ποπ σταρ και ανθρώπους γύρω από τη δημιουργία των τραγουδιών του.
Δύο γυναίκες διεκδικούν συνολικά έως 49 εκατ. ευρώ, υποστηρίζοντας ότι ηχογραφήσεις της φωνής τους χρησιμοποιήθηκαν χωρίς την απαραίτητη γραπτή συγκατάθεση ή αποζημίωση. Η υπόθεση αφορά δύο σύντομα φωνητικά αποσπάσματα που έγιναν μέρος της μουσικής ταυτότητας του Πορτορικανού σταρ.
Η μία αγωγή έχει κατατεθεί από την Tainaly Serrano Rivera, η οποία ζητά 16 εκατ. δολάρια, περίπου 14 εκατ. ευρώ, για τη χρήση της φράσης «no me quiten el perreo». Η φωνή της ακούγεται στο Solo de mí, από το άλμπουμ X 100pre του 2018, και στο EoO, από το DeBÍ TiRAR MáS FOToS, που κυκλοφόρησε το 2025. Κατά την αγωγή, η ηχογράφηση χρησιμοποιήθηκε σε τραγούδια, συναυλίες, δίσκους, προωθητικό υλικό, πλατφόρμες και μέσα ενημέρωσης χωρίς την αναγνώριση και την αποζημίωση που, κατά την ίδια, δικαιούται.
Η δεύτερη υπόθεση αφορά την Carliz de la Cruz, πρώην σύντροφο του Μπαντ Μπάνι, η οποία έχει προσφύγει στη δικαιοσύνη για τη χρήση της φράσης «Bad Bunny, baby». Η ηχογράφηση είχε χρησιμοποιηθεί στα πρώτα χρόνια της καριέρας του, όταν οι δυο τους ήταν ζευγάρι, και ακούγεται μεταξύ άλλων στο Diles, ένα από τα πρώτα του hits. Η De la Cruz υποστηρίζει ότι η φωνή της χρησιμοποιήθηκε αργότερα χωρίς τη συγκατάθεσή της στα Pa’ Ti και Dos mil 16, ζητώντας 40 εκατ. δολάρια, περίπου 35 εκατ. ευρώ.
Η υπεράσπιση του Μπαντ Μπάνι υποστηρίζει, στην υπόθεση της De la Cruz, ότι η χρήση φωνής μέσα σε ένα τραγούδι δεν ισοδυναμεί με χρήση εικόνας. Το Ανώτατο Δικαστήριο του Πουέρτο Ρίκο, ωστόσο, επέτρεψε τον Ιούλιο να συνεχιστεί η διερεύνηση για το Dos mil 16, κρίνοντας ότι η συγκεκριμένη ηχογράφηση φωνής μπορεί να προστατεύεται. Η υπόθεση για το Pa’ Ti βγήκε εκτός, καθώς κρίθηκε ότι είχε παρέλθει η προθεσμία διεκδίκησης.
Το ενδιαφέρον της ιστορίας δεν βρίσκεται μόνο στο ύψος των απαιτήσεων. Βρίσκεται στο ότι επαναφέρει μια παλιά πρακτική του reggaeton: τις σύντομες γυναικείες φωνητικές υπογραφές, μικρά φωνητικά, μερικές φορές ερωτικά, παιχνιδιάρικα ή σχεδόν ανώνυμα, που γίνονταν αναγνωρίσιμα στοιχεία ενός τραγουδιού χωρίς πάντα να συνοδεύονται από σαφή συμβόλαια ή συμμετοχή στα έσοδα.
Από το «dame más gasolina» μέχρι το «no me quiten el perreo», πολλές γυναίκες έδωσαν στο είδος μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές του στιγμές. Κάποιες κατάφεραν να προστατευτούν νομικά. Η Glory, η φωνή πίσω από εμβληματικές φράσεις σε τραγούδια των Daddy Yankee, Don Omar και Héctor y Tito, έχει πει ότι από νωρίς ζητούσε χαρτιά και συμφωνίες πριν ηχογραφήσει. Άλλες γυναίκες, ειδικά στα πρώτα χρόνια του reggaeton, μπήκαν στο στούντιο χωρίς να ξέρουν τι ακριβώς θα γινόταν με τη φωνή τους.
Οι δικηγόροι των δύο γυναικών υποστηρίζουν ότι η συγκατάθεση δεν μπορεί να θεωρείται μόνιμη αν δεν υπάρχει γραπτή συμφωνία που να το ορίζει καθαρά. Επιμένουν επίσης ότι η υπόθεση δεν αφορά επίθεση στον Μπαντ Μπάνι ως καλλιτέχνη, αλλά το αν μια φωνή μπορεί να χρησιμοποιείται ξανά και ξανά, σε τραγούδια και περιοδείες, χωρίς συμβόλαιο και χωρίς αποζημίωση.
Το ζήτημα δεν αφορά μόνο το reggaeton. Σε μια μουσική βιομηχανία όπου ένα μικρό ηχητικό απόσπασμα μπορεί να γίνει hook, brand, meme και εμπορικό σήμα, οι φωνές που κάποτε έμοιαζαν δευτερεύουσες αποκτούν ξαφνικά μεγάλη νομική και οικονομική αξία.
Για τον Μπαντ Μπάνι, οι δύο υποθέσεις έρχονται σε μια στιγμή που παραμένει ένας από τους μεγαλύτερους pop stars του κόσμου. Για το reggaeton, όμως, ανοίγουν ένα μεγαλύτερο ερώτημα: ποιος πληρώνεται όταν μια ανώνυμη ή μισοξεχασμένη γυναικεία φωνή γίνεται κομμάτι της μνήμης ενός τραγουδιού;
