Ο Κωστής Χριστοφίδης γεννήθηκε στην Κοκκινιά του Πειραιά το 1928 ή 1929. Ήταν μαθητής και εργάτης σε μηχανουργείο όταν συνελήφθη προς το τέλος της Κατοχής, επειδή έγγραφε συνθήματα στους τοίχους για τη λευτεριά και κατά του κατακτητή.
Στις 23 Σεπτέμβρη του 1946 το Δικαστήριο Συνέδρων Αθήνας τον καταδίκασε σε θάνατο φορτώνοντάς του διάφορες κατηγορίες για τα υποτιθέμενα αδικήματα που κατά το κατηγορητήριο διέπραξε τους μήνες Μάη, Ιούλη και Δεκέμβρη του 1944, ενώ ήταν ακόμα μαθητής.
Μαρτυρίες συγκρατούμενων στις φυλακές της Κέρκυρας περιγράφουνε ένα κοντόσωμο, λεπτό, μελαχρινό αγόρι που όλο χαμογελούσε, έγραφε ποιήματα, σκάρωνε στιχάκια και τις νύχτες αφηγούνταν αποσπάσματα από τα βιβλία του Λουντέμη. Αγαπούσε πολύ το Ρεμπέτικο και τον Πειραιά, ανέφερε κάποιος που βρέθηκε στο ίδιο κελί. «Γρατζούναγε και μπουζουκάκι» ψιθύρισε ένας άλλος.
Την ημέρα που ήρθανε να τον πάρουνε για εκτέλεση ο ίδιος έβγαλε το πουλόβερ και το ρολόι του και τα άφησε για αυτούς που θα μένανε ξοπίσω. Παρήγγειλε μόνο ένα ψαλτάδικο άσμα να του τραγουδήσει ένας συγκρατούμενος που ήταν ψάλτης. Από τα κελιά ήχησε το άσμα του αποχαιρετισμού. Ο ίδιος γράδωσε τα ακροδάχτυλά του ανάμεσα από τις σιδεριές και αποχαιρέτησε τους συντρόφους του. Η τελευταία του επιθυμία ήταν να μεταφέρουνε στον πατέρα του ότι πεθαίνει έτσι όπως του υποσχέθηκε… «ΕΠΟΝίτικα και προπαντός Κοκκινιώτικα».
Τον Κωστή τον εκτέλεσαν δια τυφεκισμού τον Απρίλιο του 1948 σε ένα μικρό νησάκι, απέναντι από την Κέρκυρα, στο Λαζαρέτο. Εκεί σε μια παλιά μάντρα ενός γκρεμισμένου ενετικού κάστρου άφησε την τελευταία του πνοή.
Ο μύθος λέει ότι κάθε άνοιξη μέσα από μια οπή του γαζωμένου από τις εκτελέσεις αυτού τοίχου, ξεφυτρώνει μια Γαρουφαλιά, λες και είναι ο άνθος αυτού του πιτσιρικά από την Κοκκινιά!Λες και είναι ο μύθος του Κωστή!
Ο μύθος του Κωστή ενέπνευσε τον Γιάννη Τσιαντή (καρδιολόγο και ερασιτέχνη τραγουδοποιό και μουσικό) να γράψει τη μουσική, τους στίχους και να τραγουδήσει ένα ξεχωριστό άσμα, που έρχεται σαν προάγγελος του υπό έκδοση τρίτου (μετά το «Κορίτσι του τεκέ» και το «Χάραμα Καισαριανής»), βιβλίου και cd με τίτλο «Πετροκάραβα» που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις του Μετρονόμου.
Ένα τραγούδι, με σεβασμό και χρέος, που μιλάει για έναν ξεχασμένο και παραμερισμένο μύθο ενός μαθητή από την Κοκκινιά που κάθε άνοιξη «φυτρώνει» μέσα από την πέτρα για να μας θυμίζει τα πανανθρώπινα… Οφείλω να ομολογήσω πως πέρα από το μεγαλείο που κρύβει αυτό το τραγούδι, η ερμηνεία του Τσιαντή μου θύμισε τις πιο «εσωστρεφείς» ερμηνείες του Μίκη Θεοδωράκη, αλλά πολύ περισσότερο τις ερμηνείες από τις μπαλάντες του Πάνου Τζαβέλλα… Και χαίρομαι πολύ περισσότερο γιατί εν έτει 2026, σε μια εποχή που η παγκοσμιοποίηση και η τεχνητή νοημοσύνη έχουν πνίξει τα πάντα και σε λίγο θα ξεχάσουμε κι αυτά που ξέρουμε, υπάρχουν δημιουργοί και καλλιτέχνες που σκύβουν πάνω από τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα και παρουσιάζουν τέτοιου είδους τραγούδια…
Μπουζούκι έπαιξε ο Θοδωρής Πετρόπουλος, κιθάρα ο Παναγιώτης Τσίτσικας, ακορντεόν ο Δημήτρης Γκίνης, κοντραμπάσο ο Μιχάλης Δαρμάς, κρουστά ο Δημήτρης Σταματέλος και μπαγλαμά ο Γιάννης Τσιαντής. Η ηχογράφηση, η μίξη και το mastering έγιναν από τον Θανάση Γκίκα στο Studio Mythos.
Ο μύθος του Κωστή
Eκει που δεν βλαστούν τα δέντρα
ούτε αγκάθι μήτε ελιά
φύτρωσε πάνω στην πέτρα
μια γαρουφαλιά.
Του Κωστή είπαν πώς ήσαν
απ´ το αίμα του η ριζιά
μαθητή που τουφεκίσαν
απ´ την Κοκκινιά.
Φύλαγε στο πέτο άνθος
κόκκινο σαν τη φωτιά
μπρος στης λευτεριάς το πάθος
έστησαν στρατιά.
Του εγείραν το κεφάλι
στο ντουβάρι να κοιτά
του στοχεύσαν με μυδράλι
μίσχο και καρδιά.
Κι αν τον τράνταξε ο ντόρος
τι κι αν χάμω σώριασε
απ´ το πέτο πέφτει ο σπόρος
πέτρα μπόλιασε.
Με σεβασμό και χρέος
Γιάννης Τσιαντής
