Μορφή χιονοστιβάδας λαμβάνουν τα κρούσματα ενδοοικογενειακής βίας και στη χώρα μας, με τις γυναικοκτονίες να εξελίσσονται πλέον σε μάστιγα.
Η κρίση στην οικογένεια, τα μέσα τεχνολογίας μέσω των οποίων μπορεί κανείς να μάθει από μικρός το πώς να χρησιμοποιεί όπλα και μαχαίρια, το γεγονός ότι μπορεί κάποιος να μην έχει έναν άνθρωπο να μοιραστεί το πρόβλημά του, οι νόμοι που δεν είναι αρκετά αυστηροί, καθώς και η σιωπή των θυμάτων από φόβο ή ντροπή, είναι ορισμένες από τις παραμέτρους που επιδεινώνουν το πρόβλημα.
Όπως τόνισε στην εκπομπή “Τριτολογίες” της ΕΡΤ3 η κα Μανουέλα Τεμερτζίδου, δικηγόρος, ” κάθε γυναικοκτονία είναι μία αποτυχία για την πολιτεία”, προσθέτοντας ότι δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο, η γυναίκα πρέπει να τρέξει αμέσως στις αρχές, να σπάσει τη σιωπή της και στη συνέχεια, αν προλάβει, να απευθυνθεί σε δικηγόρο για νομικές συμβουλές.
Ο κ. Θεόδωρος Τσαϊρίδης, πρόεδρος της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Θεσσαλονίκης, είπε ότι η αστυνομία μαθαίνει αμέσως τα στοιχεία του δράστη και επεμβαίνει, όμως πολλές φορές καθυστερεί με μοιραίο αποτέλεσμα, καθώς ενημερώνεται αργά από τους περιοίκους, γιατί το ίδιο το θύμα δεν καταγγέλλει έγκαιρα την κακοποίηση από ντροπή ή φόβο. Όπως τόνισε ο κ. Τσαϊρίδης, πολύ σημαντική είναι η λειτουργία των εξειδικευμένων τμημάτων της αστυνομίας, όπου ειδικοί “ξεκλειδώνουν” το θύμα ώστε να καταγγείλει το σύνολο της κακοποιητικής συμπεριφοράς. Ο κ. Τσαϊρίδης, τόνισε ακόμη ότι η έξαρση της βίας είναι ορατή σε όλα τα φάσματα της καθημερινότητας, στα σχολεία, τα γήπεδα και τα σπίτια, και μόνο με αυστηροποίηση των ποινών θα μπορούσε να ελεγχθεί.
Αναφερόμενος στη βία κατά των αστυνομικών, είπε ότι η πολιτεία δεν τους έχει θωρακίσει ούτε σε θεσμικό ούτε σε νομικό επίπεδο. ” Έχουμε κι εμείς ανθρώπινα όρια. Ζούμε σε μία κατάσταση πολέμου, ολόκληρες γενιές αντιδρούν, πετώντας μολότοφ κατά των αστυνομικών, όπως στη Μαρφίν “, κατέληξε χαρακτηριστικά.
Ο κ. Θεόδωρος Τριανταφύλλου, ψυχίατρος, επισήμανε την τάση πολλών να εξισώνουν τη βία με την ψυχική πάθηση, λέγοντας ότι η Ψυχιατρική ερμηνεύει ή προβλέπει κάποιες συμπεριφορές αλλά δεν μπορεί να εξηγήσει ολόκληρο το φαινόμενο. Αναφερόμενος στη γυναίκα από την Ημαθία που σκότωσε το έξι μηνών βρέφος της, είπε ότι έπασχε από σοβαρή ψυχιατρική νόσο και ήταν πλημμελής η συμμόρφωση στη φαρμακευτική αγωγή, όπως συμβαίνει άλλωστε και σε πολλές άλλες περιπτώσεις που βρίσκονται υπό το καθεστώς μείζονος ψυχικής διαταραχής, πιθανότατα σχιζοφρένειας, παραληρητικών ιδεών και εντελουσών ακουστικών ψευδαισθήσεων, δηλαδή φωνών που τους διατάζουν να κάνουν το έγκλημα. Σε μία τέτοια περίπτωση, γίνεται η δίκη, είπε ο κ. Τριανταφύλλου, και, αν κριθεί ότι το άτομο αυτό έχει το ακαταλόγιστο, μπαίνει στο ψυχιατρείο για χρόνια, ενώ, όταν βγαίνει από το ίδρυμα μπορεί να είναι λειτουργικό, όσο λαμβάνει τη φαρμακευτική αγωγή, είναι κοντά στις αρμόδιες υπηρεσίες και έχει δίπλα του ένα υποστηρικτικό οικογενειακό περιβάλλον. Σε ό,τι αφορά την ενήλικη βία, ψυχίατρος τόνισε ότι μπορεί να υπάρχει το υπόστρωμα, όπως για παράδειγμα το στρες, ενώ σημαντικοί είναι και οι προγνωστικοί παράγοντες, όπως είναι το προηγούμενο ιστορικό βίαιης συμπεριφοράς, σε ανθρώπους που δεν σέβονται τα δικαιώματα των άλλων και δεν δείχνουν μεταμέλεια, καθώς και η κατάχρηση ουσιών.
Ο κ. Κρίτων Χριστιανόπουλος, ψυχίατρος-παιδοψυχίατρος, είπε ότι “έχουν αλλάξει οι ισορροπίες στις σχέσεις αντρών και γυναικών, καθώς πλέον οι περισσότερες γυναίκες είναι μορφωμένες, η μυική δύναμη των αντρών δεν μετράει τόσο πολύ, οι άντρες αισθάνονται ανασφαλείς και είναι πολύ θυμωμένοι απέναντι στις γυναίκες… η κοινωνία δεν μπορεί να δεχτεί το στίγμα της ψυχικής νόσου, ενώ σχετικά με τη γυναικοκτονία στα Γλυκά Νερά με θύμα την Καρολάιν, έκανε λόγο για μία ψευδαίσθηση σε όλα τα επίπεδα, καθώς ο δολοφόνος δέχεται καθημερινά εκατοντάδες ερωτικά μηνύματα στη φυλακή, όπου βρίσκεται έγκλειστος, γεγονός που δείχνει ότι “οι γυναίκες δίνουν πολύ εύκολα συγχωροχάρτια”.
Τέλος, για την παιδική βία, τόνισε ότι πάντα υπήρχε και μέσα στις οικογένειες, από την εποχή ακόμη του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας, αποδίδοντάς την στη διάλυση όλων των αξιών, στην ατιμωρησία και τον φόβο επιβολής πειθαρχίας στα σχολεία από τους καθηγητές και τους δασκάλους.
