Σε δυσθεώρητα επίπεδα φτάνει το κόστος για την οικονομία από την παχυσαρκία, που πλέον θεωρείται χρόνιο νόσημα. Για την συγκροτημένη αντιμετώπιση του θέματος έγινε η εκκίνηση έκδοσης των Κατευθυντηρίων Οδηγιών Κλινικής Πρακτικής για τη Διαχείριση της Παχυσαρκίας στην Ελλάδα.
Όπως αναφέρθηκε, την Τρίτη το πρωί, σε συνέντευξη τύπου σε κεντρικό ξενοδοχείο της “Συμμαχίας Action4obesity” που έτρεξε την όλη προσπάθεια για την έκδοση των οδηγιών που βασίζονται, για τους μεν ενήλικες στο καναδικό πρότυπο και στα παιδιά και εφήβους στο αντίστοιχο αμερικάνικο, το κόστος της παχυσαρκίας στην Ελλάδα φτάνει σχεδόν στα 5 δισεκ. συνολικά για την οικονομία.
Όπως ανέφερε ο Καθ. Δημ. Μπούρμας, Πρόεδρος του ΚΕΣΥ, “οι κατευθυντήριες αποτελούν βάση για μια νέα προσέγγιση. Είναι ο οδηγός για τη διαχείριση του όλου ζητήματος που είναι άκρως σημαντικό” τόνισε εστιάζοντας στην ανάγκη να δοθεί έμφαση σε κάλυψη των πιο αδυνάμων, μια και η νόσος έχει έντονα εισοδηματικά χαρακτηριστικά, με τους πλέον αδύναμους να πλήττονται περισσότερο, λόγω κακής διατροφής και συνθηκών ζωής.
Από την πλευρά του ο Ν. Τεντολούρης, καθ Παθολογίας ΕΚΠΑ σημείωσε ότι είναι “μια πολυπαραγοντική και χρόνια νόσος” τονίζοντας ότι μέχρι το 2035 σχεδόν ένας στους δύο Έλληνες θα είναι είτε παχύσαρκος είτε υπέρβαρος. “Σήμερα, το 37,5% των Ελλήνων έχει υπερβαρότητα και το 32% παχυσαρκία και οι τάσεις είναι αυξητικές.”
Όπως είπε, “οι κατευθυντήριες οδηγίες οδηγούν σε συνταγογράφηση και γενικά διευκολύνεται η πρόσβαση σε θεραπείες. Γίνεται ομοιόμορφη και συγκροτημένη η αξιολόγηση από πολυεπιστημονική ομάδα. Παράλληλα μειώνεται το στίγμα και απομειώνεται η απομόνωση ασθενών. Θέλουμε ομοιογένεια και οδηγίες για την πρόληψη και αντιμετώπιση της παχυσαρκίας. Θέλουμε ένα δομημένο εργαλείο” υπογράμμισε και τόνισε:
“Το μεγαλύτερο κενό είναι η απουσία ενιαίας διεπιστημονικής προσέγγισης.
Χρειάζεται τυποποιημένη διαδικασία διάγνωσης κτλ με δείκτες, ένας σαφές μονοπάτι, με αλλαγές τρόπου ζωής. Με τις οδηγίες εισάγεται η έννοια της συνεργασίας και η αντιμετώπισή της ως χρόνιας νόσου. Χρειάζεται ολιστική διαχείριση του ατόμου.”
Το βάρος
Ο κ. Ν. Τεντολούρης ανέφερε ότι: “Τα άτομα με παχυσαρκία προκαλούν αυξημένο, λόγω συνοσηροτήτων, στο σύστημα υγείας. Με εξετάσεις, με αναπηρίες, πρόωρη θνησιμότητα και συχνές εισαγωγές.”
Όπως σημείωσε, “το 2024 ήταν 4,92 δισεκ. το κόστος της παχυσαρκίας από απώλειες παραγωγικότητες και την πρόωρη θνησιμότητα.”
“Πρέπει να ενισχυθεί η διαδικασία γυμναστικής στα σχολεία. Υπάρχουν ανισότητες σε σχέση με το “μοντέλο των υγιών πόλεων” που περιγράφουμε. Να προσφέρουμε δομές στους πολίτες για να ασκηθούν.
Ειδικά να δούμε τις εκτός αστικών κέντρων περιοχές όπου είναι μεγαλύτερο το ζήτημα” τόνισε ο καθηγητής του ΕΚΠΑ.
Την ίδια ώρα, όπως είπε η βιολόγος και μέλος της συμμαχίας Λίνα Νικολοπούλου, “από μελέτη στον ΟΟΣΑ μια επένδυση ενός δολαρίου επιστρέφει 6 δολάρια στην οικονομία. Χρειαζόμαστε ένα σύνολο επιστημόνων, από νοσηλευτή μέχρι γυμναστή και η συνεργασία όλων ειδικοτήτων αποτρέπει τις μονόπλευρες προσεγγίσεις. Η πολυεπιστημονική αντιμετώπιση μειώνει το φόρτο στο ΕΣΥ ενώ και μειώνεται ο στιγματισμός, και αντιλαμβάνεται ο ασθενής ότι είναι μεταβολική νόσος.”
Το 2022 αναγνωρίστηκε ως νόσος από ΥΠ. Και μας ανέθεσε το ΚΕΣΥ να συντάξουμε πρωτόκολλο. Και αναμένουμε να ξεκινήσει το πρόγραμμα.
Προβλέπεται αποζημίωση για άτομα με Δείκτη Μάζας Σώματος, με πάνω από 40% ή πάνω από 37% με συνοσηρότητα.”
Ο κ Δ. Παναγιωτάκος Καθηγητής στο Χαροκόπειο τόνισε ότι οι οδηγίες βασίστηκαν στο καναδικό μοντέλο, καθώς είναι και αποδεκτό και εφαρμόσιμο.
“Κάνουν πολύ καλή δουλειά σε χρόνια βασιζόμενοι σε μια μακρά κουλτούρα των αγγλοσαξώνων στη διαχείριση χρόνιων νοσημάτων και της πρόληψης. Θελήσαμε, λοιπόν, να τις προσαμρόσουμε στα ελληνικά δεδομένα, στο ΕΣΥ, των πρακτικών που ακολουθούνται στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα” σημείωσε.
“Είμαστε μια χώρα με τους μισούς παχύσαρκους ή υπέρβαρους” υπογράμμισε ενώ η κα Ε. Χαρμανδάρη Καθ. ΕΚΠΑ χαρακτήρισε τη παχυσαρκία ως “μεγάλο το θέμα”. Όπως είπε ειδικά στους νέους είναι ακόμη ιο σοβαρή η κατάσταση. Όπως τόνισε, στη “σχολική ηλικία τα ποσοστά είναι από 21% στην προσχολική ηλικία έως 41% στην παιδική ηλικία. Αυξάνει σημαντικά εάν ο ένας γονέας έχει θέμα παχυσαρκίας, ενώ είναι “λειδί ο ρόλος των παιδιάτρων και παιδοενδοκρινολογων.”
