Ανακοινώθηκε το πρόγραμμα για το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου 2026, και αποτελεί το πρώτο δείγμα των αποφάσεων του Μιχαήλ Μαρμαρινού από την θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή. Στο πρόγραμμα συνυπάρχουν η αναβίωση-μνήμη [Μήδεια του Λουίτζι Κερουμπίνι, σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή]– η έρευνα [Πέρσες του Αισχύλου, σκηνοθεσία Χρήστος Θεοδωρίδης], η λαϊκότητα [Ειρήνη του Αριστοφάνη, σκηνοθεσία Νίκος Καραθάνος] και η διεθνής ματιά [Αντιγόνη, χορογραφία Alan Lucien Øyen].
Το Φεστιβάλ Επιδαύρου 2026 επιχειρεί να είναι ταυτόχρονα μουσείο και εργοτάξιο. Σε έναν κόσμο που φλέγεται, το πρόγραμμα της Επίδαυρος εστιάζει σε έργα για τον πόλεμο και την ειρήνη, δίνοντας τον λόγο στις γυναίκες και τον ξένο, και υπενθυμίζοντας ότι το θέατρο παραμένει ο κατεξοχήν τόπος άσκησης της δημοκρατίας.
Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου: Το Πρόγραμμα και οι Δημιουργοί
Το πρόγραμμα στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου διαρθρώνεται παραδοσιακά σε οκτώ διήμερα (και ένα μοναδικό βράδυ για την όπερα), από 20 Ιουνίου έως και 29 Αυγούστου. Η δομή αυτή επιτρέπει μια σταδιακή κλιμάκωση της θεατρικής εμπειρίας, ξεκινώντας από το λυρικό δράμα και περνώντας μέσα από την τραγωδία και την κωμωδία, για να καταλήξει στην ιλαροτραγωδία.
Ημερομηνία Έργο Συγγραφέας / Συνθέτης Σκηνοθεσία Φορέας Παραγωγής
20 Ιουνίου Μήδεια Luigi Cherubini Π. Παγουλάτος (αναβίωση Α. Μινωτή) Εθνική Λυρική Σκηνή
3-4 Ιουλίου Πέρσες Αισχύλος Χρήστος Θεοδωρίδης Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων
17-18 Ιουλίου Άλκηστις Ευριπίδης Δημήτρης Καραντζάς Ανεξάρτητη Παραγωγή
24-25 Ιουλίου Ειρήνη Αριστοφάνης Νίκος Καραθάνος Εθνικό Θέατρο
1 Αυγούστου Τρωάδες Ευριπίδης Ελένη Ευθυμίου Εθνικό Θέατρο
7-8 Αυγούστου Αντιγόνη Σοφοκλής (εμπνευσμένο) Alan Lucien Øyen Winter Guests
21-22 Αυγούστου Λυσιστράτη Αριστοφάνης Αστέριος Πελτέκης Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος
28-29 Αυγούστου Ίων Ευριπίδης Θωμάς Μοσχόπουλος Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου
Το Βάρος της Ιστορίας- Έναρξη με τη Μήδεια του Αλέξη Μινωτή
20 Ιουνίου
Η έναρξη του Φεστιβάλ με τη Μήδεια του Λουίτζι Κερουμπίνι αποτελεί μια κίνηση υψηλού συμβολισμού. Δεν πρόκειται για μια νέα ανάγνωση, αλλά για την αναβίωση μιας παραγωγής-μύθου: της σκηνοθεσίας του Αλέξη Μινωτή με τα σκηνικά και κοστούμια του Γιάννη Τσαρούχη, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1961 με την Μαρία Κάλλας στον ομώνυμο ρόλο. Η επιλογή αυτή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Γιώργου Κουμεντάκη, να «ανασκάψει» τα αρχεία της και να ανασυστήσει αυτή την εμβληματική παράσταση, θέτει ερωτήματα για τη φύση της θεατρικής μνήμης. Μπορεί μια παράσταση να αναστηθεί; Ή μήπως πρόκειται για μια μνημείωση του παρελθόντος;
Την ευθύνη της αναβίωσης έχει αναλάβει ο σκηνοθέτης Παναγής Παγουλάτος, ο οποίος καλείται να ακολουθήσει τα χνάρια του Μινωτή, σεβόμενος την αυστηρή γεωμετρία και το δωρικό ύφος της αρχικής σκηνοθεσίας, προσαρμόζοντάς τα ωστόσο στις σύγχρονες τεχνικές δυνατότητες και την αισθητική του 2026. Η χορογραφία της Μαρίας Χορς, αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητας της παράστασης, θα αναβιώσει επίσης, μεταφέροντας στη σύγχρονη ορχήστρα την κινησιολογία που καθόρισε την ελληνική σχολή τραγωδίας του 20ού αιώνα.
Στον ρόλο της Μήδειας, που έχει ταυτιστεί ανεξίτηλα με την Κάλλας, καλείται να αναμετρηθεί η Ιταλίδα δραματική υψίφωνος Anna Pirozzi. Η Pirozzi, γνωστή για τη φωνητική της ρώμη και την ικανότητά της να ανταπεξέρχεται σε ρόλους υψηλών απαιτήσεων (όπως η Lady Macbeth και η Abigaille), αποτελεί μια επιλογή που εγγυάται μουσική αρτιότητα. Η παρουσία της στο κοίλον της Επιδαύρου αναμένεται να είναι επιβλητική, καθώς διαθέτει τον απαραίτητο φωνητικό όγκο για να «γεμίσει» τον αχανή χώρο, ακόμα και με τις ιδιαιτερότητες της υπαίθριας ακουστικής.
Έρευνα του Ελαχίστου: Πέρσες σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη
3-4 Ιουλίου
Μετά τη μεγαλειώδη όπερα, το Φεστιβάλ περνά στο άλλο άκρο του φάσματος: στη λιτότητα και την ουσία της τραγικής φόρμας. Ο Χρήστος Θεοδωρίδης, ιδρυτής της «Ορχήστρας των Μικρών Πραγμάτων», αναλαμβάνει να παρουσιάσει τους Πέρσες του Αισχύλου. Ο Θεοδωρίδης είναι γνωστός για τη μεθοδική του εργασία πάνω στη δομή του κειμένου και τη μουσικότητα του λόγου. Οι παραστάσεις του χαρακτηρίζονται από μια «χειροποίητη» αισθητική και μια βαθιά πίστη στη συλλογικότητα του θιάσου
Οι Πέρσες αποτελούν το αρχαιότερο σωζόμενο δράμα και το μοναδικό που βασίζεται σε ιστορικά γεγονότα. Για τον Θεοδωρίδη, το ενδιαφέρον εστιάζεται πιθανότατα όχι στην αναπαράσταση της ιστορικής Ναυμαχίας της Σαλαμίνας, αλλά στη διαχείριση του πένθους και της συντριβής. Η παρουσία του Χορού των Γερόντων αναμένεται να είναι καθοριστική. Με βάση την προηγούμενη εργασία του σκηνοθέτη, ο Χορός θα λειτουργήσει ως ένα ενιαίο σώμα, μια «κοινότητα» που πάλλεται, αναπνέει και θρηνεί ομόθυμα. Η προσέγγιση αναμένεται να απομακρυνθεί από οριενταλιστικά στερεότυπα, εστιάζοντας στην πανανθρώπινη εμπειρία της απώλειας και της ύβρεως που τιμωρείται.
Η παράσταση αυτή σηματοδοτεί το ντεμπούτο του Θεοδωρίδη στην Επίδαυρο ως σκηνοθέτη μεγάλης κλίμακας, μια ψήφος εμπιστοσύνης από τον καλλιτεχνικό διευθυντή Μιχαήλ Μαρμαρινό στη γενιά των δημιουργών που αναδείχθηκαν μέσα από την έρευνα και τις ομάδες.
Το Αίνιγμα της Θυσίας: Άλκηστις σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά
17-18 Ιουλίου
Ο Δημήτρης Καραντζάς, ένας από τους πιο παραγωγικούς και συζητημένους σκηνοθέτες της γενιάς του, επιστρέφει στην Επίδαυρο με την Άλκηστη του Ευριπίδη. Ο Καραντζάς έχει οικοδομήσει μια σχέση συνέχειας με το αρχαίο δράμα (Ελένη, Μήδεια, Ηρακλής, Πέρσες), προσεγγίζοντας τα κείμενα μέσα από έναν υπαρξιακό και συχνά ειρωνικό φακό. Το στυλ του, επηρεασμένο από τον Πίντερ και τον Μπέκετ, εστιάζει στη σιωπή, την επανάληψη και την αδυναμία επικοινωνίας.
Η Άλκηστις είναι ένα έργο «προσ-σατυρικό», ένα δράμα που ακροβατεί ανάμεσα στην τραγωδία και την κωμωδία. Η υπόθεση της γυναίκας που δέχεται να πεθάνει στη θέση του συζύγου της, Αδμήτου, και τελικά διασώζεται από τον Ηρακλή, προσφέρει στον Καραντζά το ιδανικό έδαφος για να αναπτύξει τους προβληματισμούς του γύρω από τον θάνατο και την ανθρώπινη ματαιοδοξία.
Το ενδιαφέρον εστιάζεται στη διανομή: η Ηρώ Μπέζου και ο Γιάννης Νιάρρος αναλαμβάνουν τους κεντρικούς ρόλους. Ο Νιάρρος, με την εκρηκτική και συχνά νευρώδη σκηνική του παρουσία, αποτελεί μια αντισυμβατική επιλογή για τον ρόλο του Αδμήτου, προοιωνίζοντας μια ερμηνεία που θα φωτίσει την δειλία και τον εγωκεντρισμό του ήρωα. Η Μπέζου, με την εσωτερικότητα που τη διακρίνει, καλείται να διαχειριστεί τη σιωπή της Άλκηστης στο φινάλε του έργου – μια σιωπή που στον Καραντζά πιθανότατα θα ηχήσει εκκωφαντικά ως καταγγελία.
Η Ουτοπία ως Λαϊκό Πανηγύρι: Ειρήνη σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου
24-25 Ιουλίου
Ο Νίκος Καραθάνος ξέρει από πανυγήρι. Μετά την επιτυχία των Ορνίθων (2016) και του Προμηθέα (2019), ο Καραθάνος καταπιάνεται με την Ειρήνη του Αριστοφάνη. Η αισθητική του Καραθάνου, ένα μείγμα ποίησης και ευτελών υλικών, συγκίνησης και γκροτέσκου, ταιριάζει απόλυτα στην αριστοφανική ουτοπία.
Καθοριστικό ρόλο στην παράσταση αναμένεται να παίξει η μουσική. Η συνεργασία με τον Φοίβο Δεληβοριά, ο οποίος υπογράφει τη μουσική και τα τραγούδια , υπόσχεται μια παράσταση με μορφή λαϊκής οπερέτας ή μιούζικαλ. Η χημεία μεταξύ Καραθάνου και Δεληβοριά έχει δοκιμαστεί στο παρελθόν (επιθεωρήσεις, Όρνιθες), δημιουργώντας ένα ιδίωμα που μιλά απευθείας στο συναίσθημα του σύγχρονου Έλληνα θεατή.
Η υπόθεση της Ειρήνης, με τον αμπελουργό Τρυγαίο να πετά στον Όλυμπο πάνω σε ένα σκαθάρι για να ελευθερώσει την Ειρήνη, προσφέρει στον Καραθάνο την ευκαιρία να στήσει εικόνες σουρεαλιστικής ομορφιάς. Αναμένεται ένας πολυπληθής θίασος (ο ίδιος ο Καραθάνος συχνά συμμετέχει ως ηθοποιός), που θα αναδείξει τη χαρά της ζωής, του φαγητού και του έρωτα, κόντρα στη μαυρίλα του πολέμου.
Ο Θρήνος της Γυναίκας: Τρωάδες σε σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου
1 Αυγούστου
Ο Αύγουστος ξεκινάμε κάτι διαφορετικό: η Ελένη Ευθυμίου σκηνοθετεί τις Τρωάδες του Ευριπίδη για λογαριασμό του Εθνικού Θεάτρου. Η Ευθυμίου, έχοντας διακριθεί για τη δουλειά της με την ομάδα «Εν Δυνάμει», φέρνει στην πρώτη κρατική σκηνή μια φρέσκια και βαθιά ανθρωπιστική ματιά.
Στις Τρωάδες, το απόλυτο αντιπολεμικό έργο, ο Χορός των αιχμάλωτων γυναικών είναι ο πραγματικός πρωταγωνιστής. Η σκηνοθέτιδα αναμένεται να δημιουργήσει ένα ηχητικό τοπίο θρήνου, όπου ο ατομικός πόνος της Εκάβης, της Ανδρομάχης και της Κασσάνδρας θα ενσωματωθεί σε ένα συλλογικό μοιρολόι. Είναι μια παράσταση που αναμένεται να εστιάσει στα θύματα της ιστορίας, δίνοντας φωνή σε όσους συνήθως αποσιωπώνται.
Το Σώμα ως Κείμενο: Αντιγόνη σε χορογραφία Alan Lucien Øyen
7-8 Αυγούστου
Η πιο τολμηρή ίσως πρόταση του Μιχαήλ Μαρμαρινού για το 2026 είναι η πρόσκληση του Νορβηγού χορογράφου και σκηνοθέτη Alan Lucien Øyen. Ο Øyen, επικεφαλής της ομάδας Winter Guests και συνεργάτης του θρυλικού Tanztheater Wuppertal Pina Bausch, θα παρουσιάσει μια χοροθεατρική εκδοχή της Αντιγόνης.
Η παράσταση περιγράφεται ως «εμπνευσμένη από το έργο του Σοφοκλή» και όχι ως πιστή μεταφορά του κειμένου. Ο Øyen χρησιμοποιεί μια κινηματογραφική ροή επί σκηνής, συνδυάζοντας τον χορό, τον λόγο και την εικαστική εγκατάσταση. Η προσέγγισή του εστιάζει στην πόλωση του δημόσιου λόγου και την αδυναμία ακρόασης στη σύγχρονη κοινωνία («μιλάμε φορώντας ακουστικά»).
Η συμμετοχή χορευτών από το Tanztheater Wuppertal (όπως οι Nazareth Panadero και Julie Shanahan) προσδίδει στην παράσταση μια ιστορική βαρύτητα, συνδέοντάς την με την παράδοση της Πίνα Μπάους, η οποία είχε λατρέψει την Επίδαυρο. Πρόκειται για μια πρόταση που μετατοπίζει το ενδιαφέρον από τον «λόγο» στο «σώμα», προκαλώντας το κοινό της Επιδαύρου να δεχτεί μια διαφορετική θεατρική γλώσσα.
Η Πολιτική Κωμωδία: Λυσιστράτη σε σκηνοθεσία Αστέριου Πελτέκη
21-22 Αυγούστου
Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (ΚΘΒΕ) κατεβαίνει στην Αργολίδα με τη Λυσιστράτη του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία του Καλλιτεχνικού του Διευθυντή, Αστέριου Πελτέκη. Ο Πελτέκης, με θητεία τόσο στην υποκριτική όσο και τη σκηνοθεσία, είναι γνώστης των μηχανισμών της κωμωδίας και της επικοινωνίας με το μεγάλο κοινό.
Η Λυσιστράτη, με το θέμα της σεξουαλικής απεργίας των γυναικών για τον τερματισμό του πολέμου, παραμένει πάντα επίκαιρη. Η προσέγγιση του ΚΘΒΕ αναμένεται να είναι εξωστρεφής, λαϊκή και πολιτικά αιχμηρή, χωρίς να χάνει την επαφή με την παράδοση της αριστοφανικής βωμολοχίας. Το Κρατικό Θέατρο παραδοσιακά φέρνει στην Επίδαυρο παραστάσεις συνόλου, με πολυπληθείς θιάσους και πλούσια σκηνικά, στοιχεία που ταιριάζουν στην πληθωρική φύση της συγκεκριμένης κωμωδίας.
Η Αναζήτηση της Ταυτότητας: Ίων σκηνοθεσία Θωμάς Μοσχόπουλος
28-29 Αυγούστου
Το πρόγραμμα του Αρχαίου Θεάτρου ολοκληρώνεται με τον Ίωνα του Ευριπίδη, μια συμπαραγωγή του Φεστιβάλ με τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου (ΘΟΚ), σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου. Ο Μοσχόπουλος, ένας σκηνοθέτης που διακρίνεται για την καθαρότητα, την ευφυΐα και τη διαύγεια με την οποία προσεγγίζει τα κλασικά κείμενα , αποτελεί ιδανική επιλογή για αυτό το πολύπλοκο και συχνά παραγνωρισμένο έργο.
Ο Ίων είναι ένα έργο που πραγματεύεται τον ιδρυτικό μύθο της Αθήνας (ο Ίων είναι γενάρχης των Ιώνων), αλλά το κάνει μέσα από μια πλοκή που θυμίζει θρίλερ: βιασμός, εγκατάλειψη βρέφους, απόπειρα παιδοκτονίας και τελική αναγνώριση. Ο Μοσχόπουλος αναμένεται να φωτίσει την ειρωνεία του Ευριπίδη απέναντι στους θεούς (ο Απόλλωνας είναι ο μεγάλος απών-ένοχος) και να αναδείξει τα ζητήματα καταγωγής, προσφυγιάς και νομιμοποίησης της εξουσίας, που είναι καίρια τόσο για την Ελλάδα όσο και για την Κύπρο.
